Ruzies en gevechten

Maandag 25 mei 2020 

Deze foto’s nam ik op 23 mei. Ik liep met mijn fotografie-klasgenoten door het kamp toen we dit zagen. Er was iemand neergestoken. De politie was gekomen en had de gewonde meegenomen. Er lag overal bloed op de grond, en iemand sleepte het van bloed doordrenkte shirt achter zich aan. We hebben deze maand wel vijf of zes keer zulke gevechten gehad.

Ik kan het hier niet meer uithouden. Althans veel moeilijker dan vroeger. Er komt geen einde aan de nare gebeurtenissen hier. Sinds de quarantaine schrikken we elke dag van nieuws over meer messentrekkerij, gevechten en moord.

We zitten nu al drie maanden in quarantaine. Overal is de quarantaine opgeheven, behalve bij ons in het kamp.

Voor die tijd brachten we onze tijd door met het volgen van cursussen en programma’s van de NGO’s. We gingen naar het strand of naar de stad voor een wandeling. Maar sinds drie maanden is alles dicht en verboden voor ons. 

Onze asielprocedures liggen al maanden stil. Ook dat levert enorme psychische druk op. Door die ellende kunnen veel mensen hun irritaties en woede niet in bedwang houden. Ze kunnen weinig hebben, ze hebben een kort lontje.

Om de kleinste dingen onstaan grote ruzies die vaak ook uit de hand lopen. Discussies, woordenwisselingen, ruzies en gevechten in de lange rijen voor het eten, bij de douches, de WC’s enzovoort zijn aan de orde van de dag. 

Deze dingen hebben Moria voor ons in een hel veranderd.

Onze hel.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

دیگر تحمل اینجا برایم خیلی سخت تر از قبل شده، اتفاقات بد تمامی ندارد، چاقو کشی، دعوا،قتل،از روزی که

کمپ بسته شده و کسی اجازه رفتو آمد به بیرون کمپ را ندارد این اتفاقات چند برابر شده، قرنطینه سه ماه شد، عمه جا برای دیگران باز شده ولی برای ماهنوز هم کمپ بسته است و کسی به سختی اجازه خروج را دارد، قبل از اینها ما برای گذراندن اوقات کلاسهای مختلف شرکت میکردیم برای پیاده روی به ساحلو شهر میرفتیم ولی در این سه ماه درهای همه جا به روی ما بسته است، کارهای پناهندگی ما متوقف شده و فشار زیادی را تحمل میکنیم اینها تاثیرات خیلیبدی روی اعصاب و روان ما گذاشته باعث شده تا اکثر مردم اینجا کنترلی بر اعصاب خود نداشته باشد و با کوچکترین اتفاق و یا حرفی دعواهای بزرگی رخ دهد،هر روزه سر صف غذا صف حمام، توالت، محل شستشو،دکتر و صفهای دیگر بحث و درگیری اتفاق می افتد بین مردم، این اتفاقها باعث شده موریا تبدیل بهجهنم شود برای ما.