Als je in Moria 18 wordt

Maandag 1 juni 2020 

‘Als ik eraan denk dat ik ook over drie maanden achttien word en dan het kamp en mijn familie moet verlaten, slaat de angst me om het hart.’

Vandaag kwam een vriendin bij me langs. Ze is heel ongerust want ze heeft te horen gekregen dat ze binnen een maand het kamp uit moet omdat ze achttien is geworden en een eigen ID-kaart heeft gekregen. Zij is met haar broer en haar moeder hiernaartoe gevlucht. Haar vader verloor ze toen ze nog klein was.

Mijn vriendin heeft al een asielvergunning, maar haar broer heeft een negatieve beslissing gekregen en haar moeder is nog niet gehoord. Tot je achttiende mag je ook met een vergunning bij je familie in het kamp blijven, maar als je meerderjarig wordt moet je weg.

Mijn vriendin is ontzettend van slag en maakt zich heel erg zorgen dat ze helemaal in haar eentje ergens buiten het kamp moet gaan wonen.

Hetzelfde geldt voor een andere vriend van mij. Hij woont samen met zijn moeder die ernstig ziek is omdat ze kanker heeft. Nu moet ook hij zijn moeder gaan verlaten. Toen ik dat hoorde, voelde ik een enorme pijn in mijn hart.

Als ik eraan denk dat ik ook over drie maanden achttien word en dan het kamp en mijn familie moet verlaten, slaat de angst me om het hart.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

امروز یکی از دوستانم به دیدن آمد او خیلی نگران بود چون اعلام کردند افرادی که آیدی گرفتند باید کمپ را ترک کنند، او با خانوادهاش(برادر و مادرش (پدرش را بچه که بود از دست داد)) به اینجا مهاجرت کرده بود ولی اینحا مجبور است تا از خانواده اش جدا شود چونکیس برادرش ردی خورده و مادرش هنوز مصاحبه نداده، و از اینکه مجبور است خانواده اش را ترک کند و به تنهایی زندگی کند بسیارناراحت نگران است، و هچنین شنیدن خبری مشابه راجع به یکی دیگر از دوستانم که با مادرش به تنهایی اینجا زندگی میکند و اوهم مجبوراست مادرش را ترک کند در حالی که مادرش مریض است و سرطان دارد بسیار قلب مرا به درد آورده، وقتی به این فکر میکنم که کمتر ازسه ماه دیگر من هم به سن قانونی میرسم و ممکن است این اتفاق برای من هم بیوفتد بسیار نگرانم میکند.