Nieuws!

Vrijdag 19 juni 2020 

Moria, de woonplaats van duizenden thuisloze vluchtelingen – als je althans die verzameling tenten, hutjes en zelfgemaakte huisjes van plastic een woonplaats kan noemen. Tien maanden van mijn leven heb ik daar doorgebracht. Ik was getuige van veel bittere gebeurtenissen die Moria voor mij tot een hel maakten. Een onhygiënische plek die gevaarlijk is voor elk gezond mens, laat staan voor zieke mensen zoals mijn moeder en mijn broertje. We doorstonden heel veel stress en druk in het kamp. 

Door de gebeurtenissen van de afgelopen tijd en de bedreigingen voelde ik me er niet meer veilig. Het leven in het kamp was echt ondraaglijk voor mij geworden. 

Ik moest iets doen. Ik moest mezelf en mijn familie uit die situatie redden. Ik deed aangifte bij de politie van de jongens die mij wilden pakken, maar tevergeefs. De politie heeft het heel druk en is niet zo bereidwillig als het om nieuwe aangiften gaat. Ik kon niet bewijzen dat ik gevaar liep. 

Ik ben naar een aantal hulpinstanties gegaan, maar ook dat haalde aanvankelijk niets uit. 

Ik had bijna de hoop verloren toen ik via VluchtelingenWerk in contact kwam met een advocaat van de Greek Council for Refugees. Door het medische dossier van mijn moeder en mijn broer kon de advocaat ons uiteindelijk uit het kamp halen. 

Eindelijk, na tien maanden, wonen we nu in een normaal huis waar we niet meer uren in de rij hoeven te staan voor de douche, de wc en het eten. We hebben altijd elektriciteit en eten ‘s avonds in het licht. We douchen in een schone badkamer en we voelen ons heel veilig. 

Ik ben dolblij en heel dankbaar.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

موریا! خانه ی هزاران پناهجوی بی خانمان…

البته اگر به آن چادر ها، کلبه ها، قوطی های پلاستیکی بشود خانه گفت!…

ده ماه از زندگی ام را آنجا گذراندم، اتفاقات تلخ زیادی را با چشم خودم دیدم که آنجا را تبدیل به جهنم کرده بود، محیط بسیار آلوده ای که برای هر آدم سالمی مضربود، چه برسد به آنهایی که بیماری داشتند، مانند برادر و مادرم.

فشار و استرس زیادی را در کمپ تحمل میکردیم، کمپ برایم تبدیل به محیط ناامنی شده بود دیگر تحمل نداشتم باید کاری میکردم و خودم و خانواده ام را نجاتمیدادم، به پلیس شکایت کردم نتیجه نداد، وکلا همه وقتشان پر بود و پرونده ای قبول نمیکردند به هر سازمانی مشکلم را میگفتم جوابشان منفی بود، داشتم نا امیدمیشدم، که خبری از ترودکه ی عزیز شنیدم، وکیلی به ما معرفی کرد و پرونده ی بیماریه برادر و مادرم به جریان افتاد و به کمک آن توانستیم از کمپ خارج شویمو پس از ده ماه اکنون در خانه زندگی میکنیم دیگر برای حمام ، توالت وغذا مجبور نیستیم ساعتها در صفهای طولانی بایستیم، برق دائم داریم شبها در روشناییشام میخوریم، در محیط تمیز دوش میگیریم و تازه حس امنیت میکنیم از این بابت خیلی خوشحالم و واقعا سپاسگزارم از کمک سازمان دی سی آر و ترودکه یعزیز.