Categorieën
Geen categorie

Altijd nee

Het leven is echt heel moeilijk voor een vluchteling. Je hebt allemaal problemen omdat je niet dezelfde rechten hebt als andere burgers. Ik had nieuwe plannen gemaakt voor mijn toekomst. Ik was van plan om micropigmentatie (permanente make-up) te gaan leren om mijn eigen salon te beginnen. Om de opleiding en de benodigde spullen te kunnen betalen besloot ik om een tijdelijke baan te nemen. Na heel veel zoeken vond ik een geschikte vacature. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek en vervolgens aangenomen. Ik was er heel blij mee, kon mijn geluk niet op. Maar toen ik mijn documenten moest inleveren kreeg ik te horen dat ze mij niet konden aannemen omdat ik geen verblijfsvergunning had. Ik moest verzekerd zijn en ik moest ook een bankrekening hebben. Uiteindelijk hebben ze iemand anders aangenomen. Toch heb ik het niet opgegeven, ik bleef zoeken. Maar toen ik iets had gevonden werd ik weer geconfronteerd met hetzelfde probleem. Deze keer hadden ze ook nog een referentie nodig.

Ik dacht misschien kan ik eerst beter deze documenten in orde maken. Ik ging naar de verschillende instanties die over de vluchtelingenzaken gingen. Ze zeiden tegen mij dat dat zo’n referentie waarmee ik mocht werken helemaal niet bestond niet en dat ik mijn tijd niet moest verspillen. Mijn plannen vielen in het water. Misschien zal ik ooit mijn plannen kunnen realiseren.

Dit zijn allemaal demotiverende dingen in mijn leven, ze vreten energie. Mijn verlangen naar  een verblijfsvergunning wordt steeds groter en maar dat lijkt steeds onbereikbaarder. Ik ben ook een mens en heb recht om te leven. Als ik dit zeg, zeggen sommige mensen tegen mij: ‘kon je niet beter in je eigen land blijven?’ of ‘er zijn nog steeds veel veilige plekken in Afghanistan, kun je niet daar gaan wonen?’ Misschien zijn er wel veilige plekken in Afghanistan, maar je moet er zo onopvallend mogelijk leven en je mag niks doen. Ik bedoel: dingen zoals studeren aan de universiteit of carrière maken zijn verboden voor Hazara mensen, vooral voor Hazara vrouwen. Heel veel succesvolle mensen zijn uit Afghanistan gevlucht, want als ze in handen van de Taliban waren gevallen, waren ze nu dood geweest. Ja zo is het leven in Afghanistan. Je kunt er niet leven, alleen overleven. Dit was niet wat wij wilden en daarom zijn we Afghanistan ontvlucht, om een leven op te bouwen zonder beperkingen en met veel kansen. Zonder te vrezen voor ons leven. Het is ons recht om zelf te kiezen hoe we willen leven.

Toen ik in Iran woonde had ik ook geen verblijfsvergunning. Ik had geen identiteit. Ik mocht niet naar school en mocht niet werken. Als ik dan toch een baantje zou vinden, zou de werkgever mijn loon gemakkelijk kunnen achterhouden of inpikken. Ik kon er niet eens aangifte van doen omdat ik illegaal was.

En nu in Europa loop ik tegen hetzelfde probleem aan. In afwachting van een verblijfsvergunning, van dezelfde rechten als de andere burgers.

Dat is toch niet te veel gevraagd? Ik ben gewoon ontzettend moe van het leven als asielzoeker. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik vastzit achter prikkeldraad en hekken. Alle asielzoekers worden letterlijk en figuurlijk beperkt door hekken en prikkeldraad. Ik voel een enorme drang om mezelf van die barrières te bevrijden. Aan het woord vluchteling heb ik een ontzettende hekel gekregen. Ik heb zo vaak nee gehoord dat er bijna niks meer van mijn zelfvertrouwen over is. Nee, we kunnen je niet aannemen omdat je geen verblijfsvergunning hebt. Nee, je kunt geen bankrekening openen omdat je geen verblijfsvergunning hebt. Nee, je hebt geen enkel recht omdat je geen verblijfsvergunning hebt.

Ik ben wel een vluchteling maar vooral ook een mens. Een mens die alleen een identiteitskaart en dezelfde burgerrechten wil. Ik hoef geen mooi huis en ook geen mooie auto. Het enige wat ik wil is dat ze ooit het label vluchteling van mij afhalen en dat ik zonder beperkingen aan mijn toekomst mag beginnen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

زندگی به عنوان یک مهاجر واقعا سخت است از اینکه حقوق برابری نمیتوان با یک شهروند داشت مشکلات زیادی برای آدم بوجود می آورد. برنامه ریزیه جدیدی برای زندگی ام کرده بودم اینکه تتو یاد بگیرم و بتوانم برای خودم سالن بزنم و مستقل کار کنم پس، تصمیم گرفتم کار موقتی پیدا کنم تا با درآمد آن بتوانم هزینه ی آموزش و لوازم مورد نیاز تتو را تهیه کنم، با پرسو جو کاری را پیدا کردم مصاحبه کردم و قبول شدم خیلی خوشحال شده بودم از این بابت، اما وقتی مدارکم را ارائه دادم آنها مرا قبول نکردند چون قبولیه آن کشور را نداشتم با این مدارکی که من دارم بیمه و حساب بانکی در صورتی میتوانم داشته باشم که قرارداد کاری داشته باشم و برای بستن قرار داد کاری بیمه و حساب بانکی لازم بود این کمی پیچیده شد و آنها کس دیگری را استخدام کردند ولی من باز هم بدنبال کار گشتم ولی باز هم با همین مشکل رو به رو شدم کار جدیدی که پیدا کرده بودم علاوه بر بیمه و حساب بانکی تاییدیه ای میخواستند که با این مدارک مجاز به کار کردن هستم پس بدنبال این مجوز به ادارات پناهندگی رفتم بعد از کلی جستجو گفتند چیزی به عنوان تاییدیه ی اینکه شما بتوانید کار کنید وجود ندارد و بیخود وقتم را تلف نکنم پس برنامه ریزی ای که کرده بود مجبور شدم کنسل کنم یا سالها بعد

Categorieën
Geen categorie

Koud

Met de komst van de winter is het leven hier moeilijker geworden. De temperaturen zijn gedaald tot onder nul, maar de centrale verwarming gaat hier in huis maar drie uur per dag aan. En we krijgen maar beperkt elektriciteit dus we kunnen geen elektrische kachels branden.

’s Nachts trekken we zoveel mogelijk warme kleren aan en overdag kruipen we zoveel mogelijk onder een deken, maar toch zijn we nog steeds koud. Koud tot op het bot, alsof we de kou nooit meer uit ons lichaam krijgen. Mijn broer is regelmatig verkouden en daardoor krijgt hij ook meer last van zijn astma.

Het regent hier ook vaak. Daar hebben we zelf gelukkig weinig last van, maar als ik uit het raam naar de regen kijk denk ik aan al die mensen die in het kamp wonen, in tenten zonder elektriciteit en verwarming. Als wij het hier binnen al zo koud hebben, hoe overleven zij het dan in de tenten?

Het komt vaak voor dat er geen elektriciteit is in het nieuwe kamp. Vorige winter woonden we zelf ook in het oude kamp Moria. We hadden toen een keer een hele week geen elektriciteit, het was vreselijk. Maar in het nieuwe kamp is het precies hetzelfde.

Alsof vluchtelingen niet al voldoende problemen hebben komen regen, kou en tekort aan voorzieningen er nog eens bovenop.

Dit is de kamer waar ik woon met mijn ouders en mijn broertje. Er wonen hier in huis nog twee families die ook ieder een kamer hebben. Een Afrikaanse familie van drie en een Arabische van zeven mensen.
Met deze families delen we deze keuken en de badkamer, waar ook de WC is. De keuken zit altijd vol mensen die aan het koken of afwassen zijn. Eten doen we op onze kamer. Gelukkig hebben we goede buren, we maken overal om de beurt gebruik van.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

با شروع زمستان شرایط زندگی اینجا سخت تر شده مخصوصا هوا که بشدت سرد شده بود و به زیر صفر رسیده، ما بدلیل داشتن محدودیت در مصرف برق نمیتوانیم وسایل گرمایشی ای روشن کنیم شوفاژ خانه تنها سه ساعت در شب روشن میشود ولی این کافی نیس هوا بشدت سرد است هرچه لباس گرم داریم میپوشیم و روزها هم زیر پتو مینشینیم ولی باز هم سرما در بدن آدم نفوذ میکند، برادرم سرما خورده و این باعث شده بیماریه آسمش بدتر شود، باران هم زیاد میبارد ما که در خانه زندگی میکنیم تحمل این سرما برایمان دشوار است، به آنهایی فکر میکنم که در کمپ هستند در خیمه بدون برق و وسایل گرمایشی، با سرد شدن هوا برق کمپ را قطع میکنند مانند زمستان قبل که در کمپ زندگی میکردیم، با سردتر شدن هوا ما حتی تا یک هفته هم برق نداشتیم و تحمل آن شرایط خیلی سخت بود و حالا هم در کمپ جدید همینطور است بارش شدید باران سرد شدن هوا زندگی را دشوار و دشوارتر ساخته

Categorieën
Geen categorie

Een muur om tegenaan te leunen

We zitten nu al drie maanden in een lockdown.

De mensen die in Moria zitten kunnen maar één keer per week het kamp uit, en dan nog alleen als het echt noodzakelijk is.

Ik heb daar veel vrienden, waaronder Ali. Hij mocht na lange tijd eventjes het kamp uit, dus ik hem eindelijk weer kort kunnen zien.

Hij vond het vreselijk in het kamp en leed er enorm onder. Hij vertelde over de kou en het gebrek aan elektriciteit. Het tekort aan warm water – wat tegenwoordig toch gewoon een basisbehoefte is van ieder mens…

Ik zag de wanhoop in zijn ogen, hij was niet meer de gemotiveerde en gepassioneerde Ali die ik kende. Hij had zelfs moeite om te glimlachen. Hij zei: ‘Ik voel me een misdadiger die tot een paar jaar gevangenisstraf is veroordeeld… maar wat heb ik dan misdaan? Behalve dat ik een vluchteling ben. Het is toch geen misdaad om een vluchteling te zijn? Ik ben mijn land ontvlucht om in rust en vrede en zonder angst voor een oorlog te kunnen leven. Maar nu ben ik alleen in leven, in plaats van te leven. Er is hier niets wat erop wijst dat er geleefd wordt, niet eens de meest simpele en normale basisvoorzieningen.’

Ali vertelde dat het hebben van een huis zijn grootste wens was geworden. Hij zei: ‘De gedachte dat ik op elk moment van de dag de deur van mijn huis open kan doen en kan gaan en staan waar ik wil, zonder angst voor de politie, dat ik niet meer smoesjes hoeft te verzinnen om eventjes het kamp uit te mogen gaan. Ik mis het gevoel om tegen een muur aan te kunnen leunen. Ik mis de verlichting, een warme douche en een schone wc.’

Hij lachte en zei: ‘Andere mensen zullen wel denken: wat zijn dat voor belachelijke wensen.’ Maar nee, dit waren geen belachelijke wensen. Ik begreep hem en voelde met hem mee vanuit het diepst van mijn ziel.

Ik moest hard huilen, om ons, en om al die wensen die lachwekkend klonken, maar tegelijkertijd begonnen we ook samen hardop te lachen.

We zeiden tegen elkaar dat we niemand moesten vertellen over onze wensen want zij zouden het nooit kunnen begrijpen.

Het hebben van een huis dat de rest van je leven van jou is, wat niemand van jou kan afpakken, dat is één van onze grootste dromen. En één van de meest angstaanjagende dingen is de onzekerheid. Dat een overheid kan beslissen over jouw leven, over waar jij morgen zult zijn – in welk land, en in welke toestand.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

تقریبا دوماه از قرنطینه شدن اینجا میگذرد و همچنین کمپ موریا تحت حفاظت شدیدی است و ساکنان آن فقط یکبار در هفته اجازه خروج از آنجارا دارد آن هم فقط برای موارد ضروری، من دوستان زیادی دارم که در آنجا زندگی میکند از جمله علی که بعد از مدتها موفق شده بود که از کمپ ساعتی را بیرون بیاید آن روز ملاقات کوتاهی با علی داشتم، او از شرایط کمپ بسیار ناراضی بود و تحت فشار روانی شدیدی بود، او از وضعیت بد آنجا برایم تعریف میکرد شدت سرمای هوا و محدودیت دسترسی به برق و آب گرم، که از معمولی ترین و ضروری ترین نیاز هرآدمیست، او از روزهای بارانی برایم گفت که چهار روز باران شدید میبارید و خیمه ها و وسایلشان همه خیس شده بودند و اکثرنقاط کمپ در آن روزهای بارانی حتی یک ساعت هم برق نداشتند، وقتی اینهارا برایم تعریف میکرد به چشمهایش نگاه میکردم، چشمهایش پر از نا امیدی بود دیگر آن علیه با انگیزه و پر شور نبود به سختی میخندید و میشد به راحتی افسردگی را در چهره اش دید او میگفت

Categorieën
Geen categorie

Afgewezen

Ik ben heel onrustig de laatste tijd. Ik was altijd positief en in afwachting van mooie dingen die zouden gebeuren, maar nu ben ik bang. Bang om teruggestuurd te worden naar Afghanistan. Een angst die er altijd al was maar waar ik niet aan toe wilde geven.

Als kind was ik aan de ene kant bang voor de oorlog en de onveilige situatie daar, en aan de andere kant voor de zware reis die we naar Europa moesten afleggen.

Eenmaal in Europa aangekomen was ik was blij dat we de reis hadden overleefd en dat we als familie veilig bij elkaar waren. We hebben samen en vooral dankzij mijn ouders heel veel problemen en uitdagingen doorstaan, in de hoop op een veilig leven en een voorspoedige mooie toekomst in Europa.

Maar toen ik hoorde dat onze asielaanvraag was afgewezen stortte mijn wereld in. De angst sloeg toe en greep me bij de keel.

Ik denk de laatste tijd veel aan mijn land. Het nieuws uit Afghanistan dat ik deze dagen te horen krijg doet me heel veel pijn. Jonge mensen die op scholen en universiteiten omkomen door zelfmoordaanslagen. Ouders die het lievelingsgerecht van hun kinderen klaarmaken en wachten op hun thuiskomst, maar geconfronteerd worden met hun bebloede kleren of het nieuws van hun dood.

Mijn familie noch ik haten ons land. Mijn ouders hadden geen ander keus dan om weg te gaan uit hun land, om mijn broertje en mij te beschermen tegen alle gevaren daar. Zodat ze op een dag niet geconfronteerd zouden worden met het nieuws van onze dood.

Al die mensen die uit Afghanistan naar Europa zijn gevlucht hebben dat gedaan puur om hun kinderen of zichzelf in veiligheid te brengen. In de hoop op een leven zonder oorlog en aanslagen.

Velen hebben hun minderjarige kinderen alleen naar Europa moeten sturen, met alle gevaren van dien. Ze moesten kiezen tussen twee kwaden.

Heel veel van die mensen hebben het niet gehaald. Sommigen kwamen om in de zee en anderen in de bergen tijdens hun vlucht. Het is bijna niet voor te stellen hoe pijnlijk dat allemaal is.

Het raakt me diep om de zien dat de vluchtelingen die het uiteindelijk wel gehaald hebben in een kamp zitten dat is afgezet met prikkeldraad.

Het doet me ongelofelijk pijn om in mijn vaders ogen de angst te zien om te worden teruggestuurd naar het onveilige Afghanistan. En het doet me pijn om te zien dat mijn land een bloedbad is.

Soms denk ik bij mijzelf: komt er ooit een dag dat ik mijn broertje zorgeloos naar school kan vergezellen, of dat ik ooit een sprankje hoop en geluk zal zien in mijn ouders’ ogen?

Ik weet eerlijk gezegd niet hoelang ik nog zoveel pijn en ellende kan verdragen.

Beeld van de Moeder van Klein Azië in Mytilini, geschonken door vluchtelingen die in 1922 naar Lesbos kwamen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

روزهایم به آشفتگی میگذرد، همیشه مثبت فکر میکردم و منتظر اتفاقات خوب بودم، همیشه از دیپورت به افغانستان میترسیدم، هم به دلیل جنگ و نا امنی در آنجا هم به دلیل راه دشواریکه برای رسیدن به اروپا طی کرده بودیم، خوشحال بودم که جان سالم از این راه بدر برده بودم و خانواده ام سالم در کنارم هستند و با کمک آنها مشکلات و چالشهای زیادی را طی کردیم به امید داشتن زندگی ای امن و آینده ای روشن در اروپا، اما وقتی شنیدم درخواست پناهندگیمان رد شده است استرس و ترس تمام وجودم را فرا میگیرد، به کشورم افغانستان فکر میکنم، اخباری که این روزها در باره آنجا میشنوم قلبم را به درد می آورد، جوانانی که در مدرسه و دانشگاه انتحاری میشوند، آن طرف خانواده هایشان غذای مورد علاقه ی شان را درست کرده و منتظر فرزند تحصیل کرده اش است اما با لباس خونینشان مواجه میشوند…

Categorieën
Geen categorie

Het nieuwe kamp – erger dan Moria

Dinsdag 20 oktober 2020

Het is alweer een tijd geleden dat kamp Moria in brand vloog.

De eerste week sliepen de mensen langs de kant van de weg. De bewoners hadden de weg naar het dorp geblokkeerd. Als je het toch probeerde werd je met geweld verjaagd.

De vluchtelingen wilden niet meer naar een nieuw kamp, ze wilden weg uit Lesbos. Maar na een heel zware, pijnlijke week werd iedereen uiteindelijk overgebracht naar een ander kamp op het eiland. Dat werd afgedwongen door de regering en de politie. Als mensen niet zouden meewerken, zou hun asielaanvraag niet worden behandeld. Mensen kregen geen eten en water meer zodat ze geen andere keus hadden dan naar het andere kamp te gaan.

Dat blijkt nog veel erger te zijn dan het kamp in Moria. De grond in het nieuwe kamp is hard en vuil. Toiletten hebben geen water en er is geen hygiëne. Mannen wassen zich in de zee maar voor vrouwen is dit erg moeilijk.

Mensen in het nieuwe kamp hebben problemen op het gebied van eten, water, toiletten en douches. De kinderen gaan niet naar school en ze spelen de hele dag met vieze dingen die ze van de vuile grond oprapen. 

De mensen daar hebben een vreselijk leven. Je ziet het meteen als je het kamp binnenkomt. De tenten zijn heel laag,  je kan er niet eens in rechtop staan. De vloer in de tenten is niet vlak. Het is erg moeilijk om in zo’n tent te zitten of te slapen en de mensen die in de tenten vlakbij de zee wonen ​​hebben last van de harde wind. De meeste tenten daar zijn al stukgewaaid.

In die tenten is het ’s nachts heel koud en overdag heel warm. Vooral met de winter die er aankomt is de kou ondraaglijk. Ik weet wat de mensen daar doormaken omdat ikzelf ook een herfst en een winter in het kamp in Moria heb doorgebracht. We hadden geen elektriciteit voor een kacheltje of om een warme maaltijd te maken. We brachten de hele nacht tot in de ochtend door in de kou. 

Maar het ergste van alles was de regen. Als het regende kwam het water naar binnen waardoor al onze spullen nat werden. Al onze kleren en dekens werden nat door het naar binnenlopende water en we hadden niks om onszelf warm te houden. 

De pijn van die herinneringen kun je niet in woorden uitdrukken. Ik maak me zorgen over de asielzoekers die met de naderende kou en regen nog moeilijker dagen voor de boeg hebben. Ik krijg ontzettende pijn in mijn hart als ik eraan denk. 

Hoeveel kinderen en jongeren moeten nog hun toekomst achter prikkeldraad doorbrengen? Wat ze tot nu toe hebben gekregen van een groot, welvarend continent als Europa is een stuk vervuilde grond achter ijzeren hekken en dromen van vrijheid en onderwijs. Dit is niet eerlijk en niet rechtvaardig. Wij verdienen dit niet. Geen mens verdient het om op deze manier te moeten leven.

Fotobijschrift:

Op 8 oktober regende het hier. In een groeps-chat wisselden de bewoners van het nieuwe kamp foto’s uit. Die drukken het beter uit dan ik het kan vertellen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

مدتی است از آتش گرفتن کمپ موریا میگذرد بعد از یک هفته ی خیلی سخت و دردناک که مردم در خیابان آواره بودند بالاخره آنها انتقال داده شدند به یک کمپ دیگر و این انتقال به اجباز پلیس و دولت بود چون آنهایی که نمیرفتند داخل کمپ به پرونده پناهندگیه شان رسیدگی نمیشد و مردم را بدون آبو غذا گذاشتند تا آنها مجبور به رفتن به کمپی شوند که بدتر از کمپ موریا است، کمپی که زمین

Categorieën
Geen categorie

Atifa in gesprek met Klaas van Kruistum – Zapplive

Categorieën
Geen categorie

Al onze dromen en wensen over Europa zijn in rook opgegaan

Woensdag 16 september 2020

Opnieuw was er een verschrikkelijke brand in Moria. Deze keer nog veel groter en verwoestender. Een ramp die ruim 13000 mensen dakloos heeft gemaakt.

Het kamp in Moria was een hel voor mij toen ik daar nog woonde. Een hel ergens in een uithoek van Europa waarvan ik vaak wenste dat die niet bestond. Maar nooit op deze manier en ten koste van zoveel dakloze mensen, die dagenlang rondzwerven in de hitte, zonder water, eten en enig sanitair. Die ‘s avonds zonder een dak boven hun hoofd slapen, in de kou. Nee, dit heb ik nooit gewild.

Ik wenste en wilde dat het kamp niet zou bestaan en dat al die mensen een betere plek zouden krijgen. Maar  nu worden ze naar een ander kamp overgeplaatst met veel minder voorzieningen.

Ik voel me deze dagen heel verdrietig en benauwd. Het breekt mijn hart om te zien dat mijn vrienden en andere mensen die ik ken al hun bezittingen hebben verloren door de brand. Ze zijn dakloos en zwerven langs de weg, terwijl ik een huis heb. Ik sta machteloos toe te kijken terwijl ik niks voor ze kan doen.

Al onze dromen en wensen over Europa zijn in rook opgegaan.

Als ik op straat loop zie ik al die boze blikken van de mensen op mij gericht. Wanneer ik een winkel binnenga  stuurt de eigenaar me weer naar buiten. Alleen omdat ik een vluchteling ben.

Ik ben toch geen crimineel. Criminelen zijn de mensen die het kamp in Moria in brand hebben gestoken en 13000 mensen dakloos hebben gemaakt. En nu moeten wij daar allemaal de prijs voor betalen.

Hoe lang zal dit nog doorgaan?

Wij wachten allemaal ongeduldig op die helpende handen die ons hieruit kunnen halen.

Wachten op die reddende handen is uitputtend voor al die moeders die het gehuil van hun hongerige kinderen moeten aanhoren, voor al die jonge mensen voor wie de weg naar school is gebarricadeerd door de politie en voor al die duizenden dromen, wensen en hopen die achter het prikkeldraad vastzitten.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

تکرار حادثه ی تلخ آتش سوزی، اینبار دردناکتر و خانمان سوزتر…

حادثه تلخی که به قیمت آواره شدن سیزده هزار نفر تمام شد.

کمپ موریا برای من یک تکه جهنم بود در گوشه ای از اروپا که آرزو داشتم یک روز وجود نداشته باشد  ولی در صورتی که همه ی آنهایی که در آنجا زندگی میکنند جایی بهتر بروند نه این پایان دردناک که مردم مجبور باشند روزها در گرما بدون آب، غذا، توالت، حمام،  و هیچ امکانات دیگری در خیابانها آواره شوند و شبها در سرما بدون سرپناهی بگذرانند و حالا مجبورند در کمپی بدتر از موریا با کمترین امکانات بروند.

این روزها خیلی غمگینم نفس کشیدن برایم سخت شده وقتی میبینم دوستانم و کسانیکه در موریا میشناختم همه چیزشان در آتش سوخت و حال آواره در خیابانند ولی من در خانه، و هیچکاری نمیتوانم برایشان انجام دهم.

تحمل این شرایط برایم خیلی سخت است.

امید و آرزوهایمان و تصواتمان از اروپا و داشتن آینده ای روشن خاکستر شد‌،

وقتی در خیابان قدم میزنم نگاه سنگین ساکنین اینجا را میبینم وقتی برای خرید به مغازه ای میروم و فروشنده مرا از آنجا بیرون میکند فقط به جرم اینکه مهاجرم…

ولی من مجرم نیستم مجرم آنهاییست که خانه ی سیزده هزار نفر را به آتش کشیدند و حالا باید همه ی ما به پای این جنایت بسوزیم.

این شرایط تاکی ادامه خواهد داشت…

و همه ی ما منتظر دستانی هستیم که بیاید و مارا از این شرایط نجات دهد.

https://youtu.be/1_FBp4mahxM

Categorieën
Geen categorie

Thuis

Donderdag 9 juli 2020

Thuis, ik wist niet meer wat dat was. De maanden in die kleine tent deden me vergeten wat thuis is en wat het betekent. 

Tot die donderdag, de 16e juni. Toen hoorden we dat we overgeplaatst zouden worden naar een woning. Ik kon mijn geluk niet op. Deze woning op Lesbos is nu ons thuis.

Meteen de eerste dag begonnen mijn ouders en ik met het huis schoonmaken. Het barstte er van de kakkerlakken.

Een badkamer, een wc en een keuken, voor al deze dingen hoeven we niet meer in de rij te staan. Ook voor eten hoeven we niet meer in die lange rij.  

Mijn broertje lacht weer, hij is heel blij en wij worden blij van zijn blijheid.

Het huis is inmiddels schoon, maar de kakkerlakken zijn niet weg te krijgen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

خانه!

این واژه  را فراموش کرده بودم ماه ها زندگی در آن خیمه ی کوچک باعث شده بود فراموش کنم خانه چیست،

تا امروز وقتی شنیدم قرار است کمپ و آن خیمه ی کوچک‌را ترک کنم از شادی در پوست خود نمیگنجیدم، 

اینجا خانه ی ماست، حمام ،توالت، و آشپزخانه داریم! دیگر مجبور نیستیم برای تهیه ی غذا ساعتها در صف بایستیم، دیگر ساعتها در صف توالت و حمام و ظرف شستن و لباس شستنمنتظر نمی مانیم، بردارم از شادی میخندد و ما هم از شادیه او شاد میشویم.

با پدر و مادرم شروع کردیم به تمیز کردن خانه، اینجا پر از سوسک است، 

خانه تمیز شد،

ولی سوسکها هنوز هم از بین نرفته اند

Categorieën
Geen categorie

Een beslissende dag

Dinsdag 7 juli 2020 

Vandaag was voor ons een beslissende dag. De dag waarop we werden gehoord over de redenen en het verloop van onze vlucht.

Gelukkig ging het best wel goed. Nu moeten we een tijdje wachten op de beslissing.

Deze dag heeft ons veel stress bezorgd. We waren er al een paar weken onrustig over en we konden ons moeilijk focussen. De angst om te worden teruggestuurd naar Afghanistan waar het niet veilig is, geeft ons veel spanning. 

Om Europa te bereiken hebben we ons leven gewaagd. We hebben hele nare tijden achter de rug en hebben tien maanden lang in het kamp in Moria gezeten.

Ik hoop dat we eindelijk na zoveel ellende een positieve beslissing zullen krijgen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

امروز روز سرنوشت سازی برای ما بود، روز اینترویو، خوشبختانه به خوبی آنرا گذراندیم، حالا باید مدتی را منتظر جواب آن باشیم، استرس زیادی برای این روز داشتم چند هفته ای بوداز استرس آن آرامش و تمرکز نداشتم، ترس از دیپورت و بازگشت به کشور نا امن افغانستان استرس زیادی را به من خانواده ام وارد میکند، ما برای رسیدن به اروپا روزهای بسیار سختیرا گذراندیم با خطر مرگ روبه رو شدیم، و ده ماه بسیار سخت در کمپ موریا داشتیم، امیدوارم بعد از گذراندن این همه روزهای سخت جواب مثبتی از مصاحبه مان دریافت کنیم.

Categorieën
Geen categorie

Nieuws!

Vrijdag 19 juni 2020 

Moria, de woonplaats van duizenden thuisloze vluchtelingen – als je althans die verzameling tenten, hutjes en zelfgemaakte huisjes van plastic een woonplaats kan noemen. Tien maanden van mijn leven heb ik daar doorgebracht. Ik was getuige van veel bittere gebeurtenissen die Moria voor mij tot een hel maakten. Een onhygiënische plek die gevaarlijk is voor elk gezond mens, laat staan voor zieke mensen zoals mijn moeder en mijn broertje. We doorstonden heel veel stress en druk in het kamp. 

Door de gebeurtenissen van de afgelopen tijd en de bedreigingen voelde ik me er niet meer veilig. Het leven in het kamp was echt ondraaglijk voor mij geworden. 

Ik moest iets doen. Ik moest mezelf en mijn familie uit die situatie redden. Ik deed aangifte bij de politie van de jongens die mij wilden pakken, maar tevergeefs. De politie heeft het heel druk en is niet zo bereidwillig als het om nieuwe aangiften gaat. Ik kon niet bewijzen dat ik gevaar liep. 

Ik ben naar een aantal hulpinstanties gegaan, maar ook dat haalde aanvankelijk niets uit. 

Ik had bijna de hoop verloren toen ik via VluchtelingenWerk in contact kwam met een advocaat van de Greek Council for Refugees. Door het medische dossier van mijn moeder en mijn broer kon de advocaat ons uiteindelijk uit het kamp halen. 

Eindelijk, na tien maanden, wonen we nu in een normaal huis waar we niet meer uren in de rij hoeven te staan voor de douche, de wc en het eten. We hebben altijd elektriciteit en eten ‘s avonds in het licht. We douchen in een schone badkamer en we voelen ons heel veilig. 

Ik ben dolblij en heel dankbaar.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

موریا! خانه ی هزاران پناهجوی بی خانمان…

البته اگر به آن چادر ها، کلبه ها، قوطی های پلاستیکی بشود خانه گفت!…

ده ماه از زندگی ام را آنجا گذراندم، اتفاقات تلخ زیادی را با چشم خودم دیدم که آنجا را تبدیل به جهنم کرده بود، محیط بسیار آلوده ای که برای هر آدم سالمی مضربود، چه برسد به آنهایی که بیماری داشتند، مانند برادر و مادرم.

فشار و استرس زیادی را در کمپ تحمل میکردیم، کمپ برایم تبدیل به محیط ناامنی شده بود دیگر تحمل نداشتم باید کاری میکردم و خودم و خانواده ام را نجاتمیدادم، به پلیس شکایت کردم نتیجه نداد، وکلا همه وقتشان پر بود و پرونده ای قبول نمیکردند به هر سازمانی مشکلم را میگفتم جوابشان منفی بود، داشتم نا امیدمیشدم، که خبری از ترودکه ی عزیز شنیدم، وکیلی به ما معرفی کرد و پرونده ی بیماریه برادر و مادرم به جریان افتاد و به کمک آن توانستیم از کمپ خارج شویمو پس از ده ماه اکنون در خانه زندگی میکنیم دیگر برای حمام ، توالت وغذا مجبور نیستیم ساعتها در صفهای طولانی بایستیم، برق دائم داریم شبها در روشناییشام میخوریم، در محیط تمیز دوش میگیریم و تازه حس امنیت میکنیم از این بابت خیلی خوشحالم و واقعا سپاسگزارم از کمک سازمان دی سی آر و ترودکه یعزیز.