Mijn dagboek

Nieuws!

Vrijdag 19 juni 2020 

Moria, de woonplaats van duizenden thuisloze vluchtelingen – als je althans die verzameling tenten, hutjes en zelfgemaakte huisjes van plastic een woonplaats kan noemen. Tien maanden van mijn leven heb ik daar doorgebracht. Ik was getuige van veel bittere gebeurtenissen die Moria voor mij tot een hel maakten. Een onhygiënische plek die gevaarlijk is voor elk gezond mens, laat staan voor zieke mensen zoals mijn moeder en mijn broertje. We doorstonden heel veel stress en druk in het kamp. 

Door de gebeurtenissen van de afgelopen tijd en de bedreigingen voelde ik me er niet meer veilig. Het leven in het kamp was echt ondraaglijk voor mij geworden. 

Ik moest iets doen. Ik moest mezelf en mijn familie uit die situatie redden. Ik deed aangifte bij de politie van de jongens die mij wilden pakken, maar tevergeefs. De politie heeft het heel druk en is niet zo bereidwillig als het om nieuwe aangiften gaat. Ik kon niet bewijzen dat ik gevaar liep. 

Ik ben naar een aantal hulpinstanties gegaan, maar ook dat haalde aanvankelijk niets uit. 

Ik had bijna de hoop verloren toen ik via VluchtelingenWerk in contact kwam met een advocaat van de Greek Council for Refugees. Door het medische dossier van mijn moeder en mijn broer kon de advocaat ons uiteindelijk uit het kamp halen. 

Eindelijk, na tien maanden, wonen we nu in een normaal huis waar we niet meer uren in de rij hoeven te staan voor de douche, de wc en het eten. We hebben altijd elektriciteit en eten ‘s avonds in het licht. We douchen in een schone badkamer en we voelen ons heel veilig. 

Ik ben dolblij en heel dankbaar.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

موریا! خانه ی هزاران پناهجوی بی خانمان…

البته اگر به آن چادر ها، کلبه ها، قوطی های پلاستیکی بشود خانه گفت!…

ده ماه از زندگی ام را آنجا گذراندم، اتفاقات تلخ زیادی را با چشم خودم دیدم که آنجا را تبدیل به جهنم کرده بود، محیط بسیار آلوده ای که برای هر آدم سالمی مضربود، چه برسد به آنهایی که بیماری داشتند، مانند برادر و مادرم.

فشار و استرس زیادی را در کمپ تحمل میکردیم، کمپ برایم تبدیل به محیط ناامنی شده بود دیگر تحمل نداشتم باید کاری میکردم و خودم و خانواده ام را نجاتمیدادم، به پلیس شکایت کردم نتیجه نداد، وکلا همه وقتشان پر بود و پرونده ای قبول نمیکردند به هر سازمانی مشکلم را میگفتم جوابشان منفی بود، داشتم نا امیدمیشدم، که خبری از ترودکه ی عزیز شنیدم، وکیلی به ما معرفی کرد و پرونده ی بیماریه برادر و مادرم به جریان افتاد و به کمک آن توانستیم از کمپ خارج شویمو پس از ده ماه اکنون در خانه زندگی میکنیم دیگر برای حمام ، توالت وغذا مجبور نیستیم ساعتها در صفهای طولانی بایستیم، برق دائم داریم شبها در روشناییشام میخوریم، در محیط تمیز دوش میگیریم و تازه حس امنیت میکنیم از این بابت خیلی خوشحالم و واقعا سپاسگزارم از کمک سازمان دی سی آر و ترودکه یعزیز.

Als je in Moria 18 wordt

Maandag 1 juni 2020 

‘Als ik eraan denk dat ik ook over drie maanden achttien word en dan het kamp en mijn familie moet verlaten, slaat de angst me om het hart.’

Vandaag kwam een vriendin bij me langs. Ze is heel ongerust want ze heeft te horen gekregen dat ze binnen een maand het kamp uit moet omdat ze achttien is geworden en een eigen ID-kaart heeft gekregen. Zij is met haar broer en haar moeder hiernaartoe gevlucht. Haar vader verloor ze toen ze nog klein was.

Mijn vriendin heeft al een asielvergunning, maar haar broer heeft een negatieve beslissing gekregen en haar moeder is nog niet gehoord. Tot je achttiende mag je ook met een vergunning bij je familie in het kamp blijven, maar als je meerderjarig wordt moet je weg.

Mijn vriendin is ontzettend van slag en maakt zich heel erg zorgen dat ze helemaal in haar eentje ergens buiten het kamp moet gaan wonen.

Hetzelfde geldt voor een andere vriend van mij. Hij woont samen met zijn moeder die ernstig ziek is omdat ze kanker heeft. Nu moet ook hij zijn moeder gaan verlaten. Toen ik dat hoorde, voelde ik een enorme pijn in mijn hart.

Als ik eraan denk dat ik ook over drie maanden achttien word en dan het kamp en mijn familie moet verlaten, slaat de angst me om het hart.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

امروز یکی از دوستانم به دیدن آمد او خیلی نگران بود چون اعلام کردند افرادی که آیدی گرفتند باید کمپ را ترک کنند، او با خانوادهاش(برادر و مادرش (پدرش را بچه که بود از دست داد)) به اینجا مهاجرت کرده بود ولی اینحا مجبور است تا از خانواده اش جدا شود چونکیس برادرش ردی خورده و مادرش هنوز مصاحبه نداده، و از اینکه مجبور است خانواده اش را ترک کند و به تنهایی زندگی کند بسیارناراحت نگران است، و هچنین شنیدن خبری مشابه راجع به یکی دیگر از دوستانم که با مادرش به تنهایی اینجا زندگی میکند و اوهم مجبوراست مادرش را ترک کند در حالی که مادرش مریض است و سرطان دارد بسیار قلب مرا به درد آورده، وقتی به این فکر میکنم که کمتر ازسه ماه دیگر من هم به سن قانونی میرسم و ممکن است این اتفاق برای من هم بیوفتد بسیار نگرانم میکند.

Als je hier bent zonder ouders

Dinsdag 29 mei 2020

Het weer was vandaag een stuk lekkerder dan de afgelopen dagen. Het is opgehouden met regenen, de zon schijnt overal. Ik had zin in wandelen en belde H., een vriend van me, om te vragen of hij meewilde. H. is zestien jaar en woont sinds een jaar in kamp Moria. 

In Afghanistan of Iran zou ik nooit zomaar met een jongen kunnen omgaan, dat past niet in onze cultuur en religie. Maar hier in het kamp vinden mijn ouders het goed, omdat de situatie hier heel anders is.

H. zat erg in de put. Hij miste zijn ouders heel erg. De minderjarigen wonen in een ander gedeelte van het kamp dat ‘de Section’ wordt genoemd. Er zitten daar ongeveer duizend minderjarigen.

De leefomstandigheden in de Section zijn wat beter dan in de rest van het kamp, maar de kinderen krijgen geen geld en het eten is niet altijd genoeg. Soms moeten ze wel stelen om aan geld te komen voor eten, schoenen en kleding. 

Een tijdje geleden hebben ze H.’s telefoon gestolen en daardoor kon hij zijn ouders niet bellen. Het ver van zijn ouders vandaan zijn en het wachten in onzekerheid maken hem heel onrustig en somber. Hij voelt zich geestelijk heel slecht.

Maar hij is niet de enige in de Section die er depressief wordt. Bijna alle minderjarigen die ik daar ken, voelen zich somber. 

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

امروز هوا کمی بهتر از روزهای قبل بود باران بند آمده بود و خورشید نورش را همه جا میتاباند دلم کمی قدم زدن میخواست به یکی از دوستانم زنگ زدم تا باهم پیاده روی کنیم، اسمش حسین است، او شانزده سال دارد یک سال است که در کمپ موریا زندگی میکند، دلش گرفته بودو سخت دلتنگ خانواده اش بود، حسین با این سن کمش به تنهایی مهاجرت کرده بود چون شنیده بود که اروپا زیر سنها را زود پذیرش میکند ولی از وضعیت فعلی اش ناراضی بود، آنها در قسمت دیگر کمپ زندگی میکنند ،آنجارا سکشن میگوید که حدودا هزار زیر سن آنجا زندگی میکنند، شرایط زندگی در آنجا به نسبت دیگر قسمتهای کمپ بهتر است اما آنها چون زیر سن قانونی هستند پول دریافت نمیکنندبه همین خاطر اکثر آنها برای بدست آوردن پول مجبور به دزدی میشوند گوشیه حسین را از او دزدیه بودند و او نمیتوانست به خانواده اش زنگ بزند، دوری از خانواده، انتظار، و بلاتکلیفی او را سخت کلافه کرده و در شرایط روحیه بدی است نه تنها او همه ی آنهایی که در سکشن زندگی میکنند و از خانواده ی شان دور است تحت فشار روحیه زیادی قرار دارند.

Ruzies en gevechten

Maandag 25 mei 2020 

Deze foto’s nam ik op 23 mei. Ik liep met mijn fotografie-klasgenoten door het kamp toen we dit zagen. Er was iemand neergestoken. De politie was gekomen en had de gewonde meegenomen. Er lag overal bloed op de grond, en iemand sleepte het van bloed doordrenkte shirt achter zich aan. We hebben deze maand wel vijf of zes keer zulke gevechten gehad.

Ik kan het hier niet meer uithouden. Althans veel moeilijker dan vroeger. Er komt geen einde aan de nare gebeurtenissen hier. Sinds de quarantaine schrikken we elke dag van nieuws over meer messentrekkerij, gevechten en moord.

We zitten nu al drie maanden in quarantaine. Overal is de quarantaine opgeheven, behalve bij ons in het kamp.

Voor die tijd brachten we onze tijd door met het volgen van cursussen en programma’s van de NGO’s. We gingen naar het strand of naar de stad voor een wandeling. Maar sinds drie maanden is alles dicht en verboden voor ons. 

Onze asielprocedures liggen al maanden stil. Ook dat levert enorme psychische druk op. Door die ellende kunnen veel mensen hun irritaties en woede niet in bedwang houden. Ze kunnen weinig hebben, ze hebben een kort lontje.

Om de kleinste dingen onstaan grote ruzies die vaak ook uit de hand lopen. Discussies, woordenwisselingen, ruzies en gevechten in de lange rijen voor het eten, bij de douches, de WC’s enzovoort zijn aan de orde van de dag. 

Deze dingen hebben Moria voor ons in een hel veranderd.

Onze hel.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

دیگر تحمل اینجا برایم خیلی سخت تر از قبل شده، اتفاقات بد تمامی ندارد، چاقو کشی، دعوا،قتل،از روزی که

کمپ بسته شده و کسی اجازه رفتو آمد به بیرون کمپ را ندارد این اتفاقات چند برابر شده، قرنطینه سه ماه شد، عمه جا برای دیگران باز شده ولی برای ماهنوز هم کمپ بسته است و کسی به سختی اجازه خروج را دارد، قبل از اینها ما برای گذراندن اوقات کلاسهای مختلف شرکت میکردیم برای پیاده روی به ساحلو شهر میرفتیم ولی در این سه ماه درهای همه جا به روی ما بسته است، کارهای پناهندگی ما متوقف شده و فشار زیادی را تحمل میکنیم اینها تاثیرات خیلیبدی روی اعصاب و روان ما گذاشته باعث شده تا اکثر مردم اینجا کنترلی بر اعصاب خود نداشته باشد و با کوچکترین اتفاق و یا حرفی دعواهای بزرگی رخ دهد،هر روزه سر صف غذا صف حمام، توالت، محل شستشو،دکتر و صفهای دیگر بحث و درگیری اتفاق می افتد بین مردم، این اتفاقها باعث شده موریا تبدیل بهجهنم شود برای ما.

Wanhoop

Maandag 11 mei 2020

Ik durf niet meer naar mijn hangplekje.

Vandaag is het maandag. Ik ben al een week niet naar buiten geweest. 

Ik had met een vriendin afgesproken om vandaag naar ‘Hope project’ te gaan, maar gisteravond hoorde ik dat de quarantaine weer wordt verlengd.

De schilderlessen gaan voorlopig voor een maand weer niet door. Ik heb geen hoop meer dat ik ooit het kamp uit kan.

Ik durf ook niet naar mijn hangplekje te gaan. Ik denk aan de meisjes die verkracht zijn. Wat een pijnlijke en gruwelijke ervaring. Wat zouden ze mentaal allemaal aan het doormaken zijn. Ik ben bang dat dit mij ook zal overkomen.

Je kunt ook niet uit vrees voor zoiets naar de politie stappen. Ze zouden zeggen: kom maar terug als het eenmaal gebeurd is. 

Wat voel ik me benauwd en eenzaam. Alsof ik aan het stikken ben.

Zo’n leven had ik in mijn wildste dromen nog niet kunnen bedenken. Mijn hoop vervaagt steeds verder, dit hebben we niet verdiend. 

Het pessimisme wortelt zich steeds dieper in mij. De negatieve gedachten worden overheersender en ik kan ze niet meer in bedwang houden. Daar komt bij dat ik gek word van de steeds terugkerende hoofdpijn. 

Ik wachtte met enthousiasme en ongeduld op betere tijden, maar mijn hoop is omgeslagen in uitzichtloosheid. Ik ben de wanhoop nabij.

Het is moeilijker dan ooit om het in het kamp uit te houden. 

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

امروز دوشنبه است نزدیک یک هفته از خانه بیرون نرفته ام قرار گذاشته بودم با دوستم امروز برویم

hope project

ولی شب قبلش شنیدم که قرنطینه باز هم تمدید شده و کلاس نقاشی هم برای یک ماه دیگر بسته خواهد بود، دیگر امید ندارم از اینکه دیگر بتوانم از کمپ خارج شوم، دیگر به خلوتگاهم هم میترسم بروم، به دخترانی فکر میکنم که به آنها تجاوز شده چه درد روحی ای را تحمل میکنند، از اینکه نکند این بلا سر من بیاید بشدت ترسیده ام کاری هم نمیتوانم بکنم اگر به پلیس بگویم میگویند برو هر وقت بلا سرت آمد بیا شکایت کن، چقدر احساس خفگی و تنهایی میکنم من انتظار این زندگی را نداشتم امیدم خیلی کم رنگ شده است افکار منفی دارند در ذهنم  قدرت میگیرند نمیتوانم کنترلشان کنم سردرد کلافه ام کرده، من منتظر روز خوبی بودم ولی تبدیل شد به یک روز دردناک، تحمل این کمپ برایم سخت تر از قبل شده.

Weer naar buiten?

Vrijdag 8 Mei 2020

Ik ben alweer twee of drie dagen niet naar buiten geweest. Ik voel me niet veilig en ben nogal gespannen. Mijn hoofdpijn is ook weer erger geworden.

Een meisje uit mijn tekenklas stuurde me een berichtje dat de quarantaine in het kamp maandag wordt opgeheven en dat we dan weer naar tekenles mogen! 

Ik was heel blij dat te horen. Het is hier niet meer uit te houden. Ik word helemaal blij dat ik mijn dagen weer buiten het kamp kan gaan doorbrengen en weer mag gaan schilderen. 

Ik begin er weer zin in te krijgen. 

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

دو سه روزی است که از خانه بیرون نرفته ام احساس خطر میکنم فشار روحیه زیادی را تحمل میکنم سردردم هم این روزها شدت گرفته، یکی ازهمکلاسی هایم پیام داده که دوشنبه قرنطینه ی کمپ تمام میشود و کلاس نقاشی هم باز میشود از شنیدن آن خیلی خوشحالم دیگر تحمل کمپ خیلی سختشده از اینکه میتوانم روزهایم را خارج از کمپ بگذارنم و دوباره تابلوهای نقاشی بکشم باعث شده تا روحیه ام خیلی بهتر شود. 

Jongens achter me aan

Woensdag 6 mei 2020 

In kamp Moria.

Vandaag kwam ons buurmeisje langs. Ze vertelde me iets verontrustends. Ze zei dat ik beter op mezelf moest passen, want van haar broer had ze gehoord dat een paar jongens achter me aan zaten. Uit hoe ze het beschreef, kreeg ik een vermoeden om wie het ging. Dat kan er ook nog wel bij, dacht ik bij mezelf.

Ik vermoed dat één van die jongens degene was die mij een tijdje geleden verkering vroeg, waarop ik nee antwoordde. Hij was beledigd en dreigde dat hij mij wat aan zou doen als ik niet met hem ging. 

Ik nam hem niet serieus, maar nu maak ik me toch een beetje zorgen eerlijk gezegd. Vooral omdat we al een paar keer hebben gehoord over aanrandingen en verkrachtingen van meisjes en vrouwen en zelfs van kinderen. De politie doet er helemaal niks tegen. Het lijkt of het hun weinig kan schelen. 

Ik heb het er met mijn ouders over gehad, ze zijn ook bezorgd – maar wat kunnen ze doen?

Ik kan alleen maar hopen dat deze quarantaine snel wordt opgeheven en ik weer naar mijn lessen kan. Dat is de enige manier om een beetje weg te zijn van de ellende en de gevaren van het kamp.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

امروز دختر همسایه به خانه ما آمده بود اسم او سیمین است،خبر های خوبی نگفت، میگفت بیشتر مراقب خودم باشم برادرش میگوید چند پسر

چند روزیست مرا زیر نظر گرفته مشخصات یکی از آنها را گفت حدس زدم چه کسی باشد، ای وای این هم به دغدغه های من اضافه شد، به

چند ماه پیش فکر میکنم پسری که  بمن پیشنهاد دوستی داد ولی من آن را رد کردم تهدید هم کرده بود که اگر با او دوست نشوم بلای سرم می

آورد جدی اش نگرفتم، اما این روزها استرس زیادی دارم چون خبرهای تجاوز به دختران و حتی کودکان در کمپ زیاد به گوشم میخورد پلیس

هم هیچ واکنشی به آن نشان نمیدهد، امیدوارم زودتر قرنطینه تمام شود تا از محیط پر دغدغه و خطرناک کمپ دور شوم با شرکت در کلاسها.

Steeds warmer

Dinsdag 5 mei 2020

Kinderen zoeken verkoeling.

De zomer komt eraan en het wordt steeds warmer in onze kleine tenten. Door die warmte is het heel moeilijk om het binnen uit te houden.

De doucheruimtes zijn ook drukker dan eerst, het wordt er allemaal niet beter op.

Door dat warme weer zijn ook de hoofdpijnen weer begonnen. En daardoor kan ik me weer moeilijk concentreren. 

Ik ga naar mijn hangplek, ver van de mensenmassa en de herrie van het kamp.

De felle zon brandt op mijn hoofd. Daar komt de hoofdpijn alweer.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

نزدیک

 تابستان هستیم و هوا گرم شده خیمه های کوچک ما این روزها بشدت داغ میشوند و تحمل ماندن در آن بسیار سخت استحمامها هم

شلوغتر از قبل شده اند و وضعیت دشوارتر شده با گرمتر شدن هوا سردرد های من هم شروع شده سخت میتوانم تمرکز کنممیروم به پاتوقم

خلوتگاهی که دور از جمعیت و صداهای کمپ است، آفتاب بشدت میتابد و باز هم سردرد…

Ziek

maandag 4 mei 2020

Binnen in onze tent.

Dit zijn vreselijk zware dagen voor mij. Ik heb het heel moeilijk door de onzekerheid, de quarantaine en doordat ik ziek ben. Geestelijk voel ik helemaal niet goed, meer een wrak. En daar is nu een verkoudheid bovenop gekomen die maar niet over wil gaan. Door mijn harde gehoest ’s nachts kan niemand in slaap komen. 

Mijn vader staat de hele dag in de rij voor het eten en mijn moeder is de hele dag bezig met afwassen en kleren wassen, in een kleine ruimte met weinig water. 

Ik zet de waterkoker aan. Mijn vader komt binnen met het eten. Hij ziet dat ik er beroerd uitzie en wordt verdrietig dat hij geen soep voor me kan maken. Hij heeft honing en citroen meegenomen voor in het hete water. 

Even later komt mijn moeder aanlopen. Ze is doodmoe en heeft veel last van haar rug. Ze heeft moeite met zitten en zelfs met liggen. Tegelijkertijd maakt ze zich zorgen over mijn gezondheid. Ze is verdrietig dat ze, door het gebrek aan van alles en nog wat, geen fatsoenlijke maaltijd voor me kan klaarmaken zodat ik een beetje kan aansterken. 

Het regent al twee dagen non-stop. Ik kan in dit weer en met hoe ik eraan toe ben niet uren in de rij gaan staan om de dokter te spreken.

God! Wanneer zullen deze slopende dagen dan eindelijk voorbij zijn? 

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

این روزها بشدت سخت میگذرند بلاتکلیفی، بیماری، قرنطینه ،اینها همه فشار زیادی به من وارد میکند از لحاظ روحی اصلا حال خوبی ندارم اما بیماریجسمی هم به آن اضافه شده سرماخوردگیه ای که گریبان مرا گرفته و خوب نمیشود سرفه های بلندی که شبها آرامش را از همه مان گرفته، پدرم صبح تاشب صف غذاست و مادرم همه روزه مشغول شستن لباس و ظرف در یک مکان کوچک با آب خیلی کم است، چایساز را روشن میکنم تا کمی آب جوشبخورم پدرم آمده غذا آورده مرا با حال بد میبیند و ناراحت میشود از اینکه نمیتواند برایم سوپ تهیه کند او لیمو و عسل آورده تا با آب جوش بخورم،مادرم خسته از شستشو برگشته کمرش بشدت درد میکند به سختی میتواند بنشیند و دراز بکشد و نگران و ناراحت من است که از کمبود امکانات نمیتواندغذاهای مقوی برایم بپزد، دو روز است باران میبارد نمیتوانم با این حال بد زیر باران ساعتها صف دکتر منتظر بمانم، خدایا این روزهای سخت پس کیتمام میشود.

Bellenblaas

Vrijdag 1 mei 2020

Vandaag keek ik naar de spelende kinderen om mij heen. Met hout en oude spulletjes van overal en nergens hebben ze speelgoed voor zichzelf gemaakt.

Ze zien er blij en gelukkig uit, maar hebben totaal geen benul dat de spulletjes met het coronavirus besmet zouden kunnen zijn. Ze hebben vliegers gemaakt van takken die ze van de bomen hebben afgebroken en vuilniszakken die ze tussen het afval hebben gevonden. Van lege waterflessen maken ze bellenblaas en van fruitdozen maken ze auto’s. 

Dit doen ze elke dag en ze zijn er heel gelukkig mee.  Ik zie dat ze genieten van de kleinste dingen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

نشستم به بازیه بچه ها نگاه میکنم به چوبها و وسایل کهنه ای که نمیدانم از کجا پیدایشان کردند و به عنوان اسباب بازی از آنها استفاده میکنند و خوشحالند که آنها را دارند به این فکر نمیکنند که ممکن است آنها آلوده و عامل بیماری باشند. با چوبهایی که از دست کنده اند و پلاستیکهای زباله بادبادک درست میکنند، با بطری های خالیه آب حباب ساز مسازند با جعبه های خالیه میوه ماشین درست میکنند و تنها سرگرمیه آنها همین هاست و دلخوشند به همین چیزهای کوچک.