Categorieën
Uncategorized

Proberen te helpen

Elke dag dat ik vrijwilliger ben in het vluchtelingenkamp komen er veel mensen naar ons toe voor hulp. Ze vertellen over hun problemen en wij sturen ze door naar een arts, advocaat of naar een geschikte organisatie die hen kan ondersteunen. Zo proberen we hen een beetje te helpen.

Sommigen zijn er heel slecht aan toe. Sommigen moeten nodig geopereerd worden, maar durven het niet aan omdat het hier zo onhygiënisch is, zonder goede WC’s en douches. Ze verdragen liever de pijn.

De meeste mensen in het vluchtelingenkamp zijn depressief en er zijn er die proberen zelfmoord te plegen. Het is erg moeilijk om hun problemen aan te horen, vooral wanneer we niks voor ze kunnen betekenen.

Waarom krijgen de kinderen geen onderwijs? Waarom wil een jongere, die met zoveel ellende en moeite naar Europa is gekomen, zelfmoord plegen? Waarom willen ouders die omwille van hun kinderen naar Europa zijn gevlucht nu liever teruggestuurd worden naar hun onveilige land – een land waarin de scholen en ziekenhuizen regelmatig het doelwit zijn van zelfmoordaanslagen?

Mijn land van herkomst is doordrenkt van bloed. Iets meer dan een maand na de vorige bomaanslag hoorde ik alweer van een nieuwe zelfmoordaanslag bij een meisjesschool. Wat hadden die weerloze meisjes misdaan dat ze dit moest overkomen?

De angst voor zulke dingen brengt Afghaanse ouders er uiteindelijk toe om te vluchten. Maar nu zitten ze achter prikkeldraad. Wij zijn toch ook mensen? We willen gewoon rust en vrede.

Ik kan de woorden niet vinden om uit te leggen wat ik nu voel. Ik wou dat ik God kon laten zien wat oorlog met ons en ons land heeft gedaan. Wat de ziekte en armoede met ons heeft gedaan. Hoe vluchtelingen op dit kleine stukje aarde leven. Ik wou dat ik de grenzen kon laten verdwijnen en het prikkeldraad kapot kon trekken…

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

هر روزه ما با افراد زیادی رو به رو میشویم آنها به ما مراجعه میکنند و از مشکلاتشان میگویند ما سعی میکنیم با معرفی پزشک، وکیل یا سازمانیکه میتواند کمکی به حل مشکل آنها کنند، کمکی به آنها کرده باشیم.

وضعیت برخی از آنها در کمپ بسیار وخیم است بعضی از افراد به عمل جراحی احتیاج دارند ولی آنها بدلیل وضعیت بد بهداشت و در دسترس نبودن توالت و حمام مناسب و زندگیه سخت در خیمه میترسند تا جراحی کنند پس درد را تحمل میکنند، اکثر مردم از بیماریه اعصاب و روان رنج میبرند و دست به خودکشی میزنند، گوش کردن به مشکلات مردم خیلی سخت است سخت تر از آن وقتی است که کمکی از دست ما بر نیاید.

Categorieën
Uncategorized

Hulp na de vergunning

Ik heb een asielvergunning gekregen dus ik zou blij moeten zijn, maar maak ik me toch zorgen en ben de hele dag aan het piekeren. Want nu we een asielvergunning hebben, krijgen we geen hulp meer van de UNHCR.

Wij moeten binnenkort ook uit het huis waar wij nu wonen. Ik heb geen werk of ander inkomen om een ander huis te kunnen huren en mijn ouders ook niet. We zijn bijna door ons spaargeld heen en we weten niet wat we moeten doen.

Er is wel een organisatie, Helios, die vluchtelingen die een vergunning hebben gekregen helpt. Zij betalen de eerste zes maanden huur. 

We wachten al een maand om ons in te schrijven, maar ze zijn gesloten en we hebben geen idee wanneer ze opengaan. Er gaan geruchten dat Helios geen budget meer heeft en daar maken we ons veel zorgen om. En niet alleen wij maken ons zorgen, maar alle mensen die hier wonen.

Sinds kort werk ik als vrijwilliger in het kamp. We helpen mensen bij hun dagelijkse problemen. Bijvoorbeeld als er iets mis is met de tenten, of als er hulp nodig is bij een overplaatsing. Er is vooral veel aandacht en ondersteuning voor kwetsbare mensen. Ik spreek veel mensen die in het kamp een positieve beslissing hebben gekregen, maar na het ontvangst van hun identiteitsbewijs en vergunning uit het kamp moeten vertrekken.

Een ID aanvragen kost 86 euro. Veel vluchtelingen hebben niet eens die 86 euro, laat staan dat ze huur kunnen betalen of geld over hebben voor andere dingen.

Op deze manier lopen veel vluchtelingen het risico om dakloos te raken.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

من قبولی ام را گرفته ام باید خوشحال باشم ولی روزهایم پر شده از نگرانی

نگران آواره شدن، بعد از گرفتن قبولی دیگر کمک مالیه سازمان ملل به ما تعلق نمیگیرد و همچنین خانه ای که در آن زندگی میکنیم را باید زودتر ترک کنیم، شغل و درآمدی هم ندارم تا یتوانم خانه ای اجاره کنیم پس اندازمان درحال تمام شدن است و نمیدانم باید چکار کنم، قبلا سازمانی به نام هلیوس بود کسانی را که قبولی گرفتند تا شش ماه حمایت میکرد اجاره خانه را پرداخت میکرد، اما یکماه است منتظریم تا آن سازمان باز شود و ثبت کنیم ولی هیچ خبری نشده شایعاتی که دیگر آن سازمان هم بودجه ای ندارد تا افراد بیشتری را حمایت کند میشنوم و این بشدت مرا نگران کرده این نگرانی نه تنها برای من برای تمام کسانیکه اینجا زندگی میکنند است به تازگی در یک سازمانی در کمپ به نام Euro relife بصورت داوطلبانه کار میکنم کار این سازمان حل مشکلات مردم داخل کمپ است برطرف کردن مشکلات خیمه ها جابجایی و رسیدگیه بیشتر به افراد آسیب پذیر و دیگر کمکها…

Categorieën
Uncategorized

Een nieuw leven

Het is bijna niet te geloven, maar echt waar: we hebben een verblijfsvergunning gekregen!

Wachten en onzekerheid waren de moeilijkste dingen waar we de afgelopen anderhalf jaar mee te maken hadden. De laatste vier maanden waren zelfs net zo moeilijk als toen we nog in Moria waren. Misschien zelfs moeilijker, want toen hebben ze ons laten weten dat we een negatieve beslissing zouden krijgen. Of dat nou een vergissing was of een leugen wil ik in het midden laten. Het was in ieder geval een harde klap voor ons en zette ons leven op zijn kop.

We gingen naar de verschillende instanties om meer duidelijkheid te krijgen over onze asielaanvraag, maar we werden steeds van het kastje naar de muur gestuurd. Ze zeiden steeds tegen ons dat we moesten afwachten, maar afwachten in onzekerheid is niet fijn – sterker nog: het is moordend.

Gelukkig is het goed gekomen en hebben we toch hier in Griekenland een verblijfsvergunning gekregen! Ik zal nooit het moment vergeten dat ik te horen kreeg dat de beslissing positief was en dat we in Griekenland mochten blijven.

Ik huilde en lachte tegelijk, ik ging helemaal uit mijn dak. Alsof er een loodzware last van mijn schouders viel.

Na al die ellende en narigheid weten we nu: we mogen hier blijven. We kunnen eindelijk een hele diepe zucht van opluchting slaken. We kunnen een nieuw leven beginnen.

Ik ga het blanco boekje van mijn toekomst vullen in mijn allerbeste handschrift, met mooie wensen, dromen en plannen. De titel is “Nieuw begin”.

Vrijheid!

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

انتظار و بلاتکلیفی سخت ترین لحظاتی بود که سپری میکردم یکسالو خورده ای گذشت ولی چهار ماه آن به سختیه زمانی که موریا زندگی میکردیم گذشت حتی بیشتر چون آن خبر دروغ یا سوءتفاهمی که در جواب اینترویوی ما داده بودند و آن هم این بود که کیس ما رد خورده بشدت مارا تحت فشار قرار داد و به هر سازمانی که سرمیزدم تا جواب قطعی ای دریافت کنم فقط میگفتند منتظر باشید این انتظار هم تمام شد و بالاخره حق پناهندگیه اینجا را دریافت آن لحظه که این خبر را شنیدم بقدری خوشحال بودم که در پوست خودم نمیگنجیدم انگار یک بار خیلی بزرگی از روی شانه هایم برداشته شده بالاخره پناهندگیه یونان بعد از گذراندن اینهمه سختی به ما داده شد و حالا میتوانم نفس عمیقی بکشم و زندگی را از نو شروع کنم صفحات جدید دفتر زندگی را باز میکنم و با دستخطی زیبا مینویسم 

“شروعی دوباره”