Het nieuwe kamp – erger dan Moria

Dinsdag 20 oktober 2020

Het is alweer een tijd geleden dat kamp Moria in brand vloog.

De eerste week sliepen de mensen langs de kant van de weg. De bewoners hadden de weg naar het dorp geblokkeerd. Als je het toch probeerde werd je met geweld verjaagd.

De vluchtelingen wilden niet meer naar een nieuw kamp, ze wilden weg uit Lesbos. Maar na een heel zware, pijnlijke week werd iedereen uiteindelijk overgebracht naar een ander kamp op het eiland. Dat werd afgedwongen door de regering en de politie. Als mensen niet zouden meewerken, zou hun asielaanvraag niet worden behandeld. Mensen kregen geen eten en water meer zodat ze geen andere keus hadden dan naar het andere kamp te gaan.

Dat blijkt nog veel erger te zijn dan het kamp in Moria. De grond in het nieuwe kamp is hard en vuil. Toiletten hebben geen water en er is geen hygiëne. Mannen wassen zich in de zee maar voor vrouwen is dit erg moeilijk.

Mensen in het nieuwe kamp hebben problemen op het gebied van eten, water, toiletten en douches. De kinderen gaan niet naar school en ze spelen de hele dag met vieze dingen die ze van de vuile grond oprapen. 

De mensen daar hebben een vreselijk leven. Je ziet het meteen als je het kamp binnenkomt. De tenten zijn heel laag,  je kan er niet eens in rechtop staan. De vloer in de tenten is niet vlak. Het is erg moeilijk om in zo’n tent te zitten of te slapen en de mensen die in de tenten vlakbij de zee wonen ​​hebben last van de harde wind. De meeste tenten daar zijn al stukgewaaid.

In die tenten is het ’s nachts heel koud en overdag heel warm. Vooral met de winter die er aankomt is de kou ondraaglijk. Ik weet wat de mensen daar doormaken omdat ikzelf ook een herfst en een winter in het kamp in Moria heb doorgebracht. We hadden geen elektriciteit voor een kacheltje of om een warme maaltijd te maken. We brachten de hele nacht tot in de ochtend door in de kou. 

Maar het ergste van alles was de regen. Als het regende kwam het water naar binnen waardoor al onze spullen nat werden. Al onze kleren en dekens werden nat door het naar binnenlopende water en we hadden niks om onszelf warm te houden. 

De pijn van die herinneringen kun je niet in woorden uitdrukken. Ik maak me zorgen over de asielzoekers die met de naderende kou en regen nog moeilijker dagen voor de boeg hebben. Ik krijg ontzettende pijn in mijn hart als ik eraan denk. 

Hoeveel kinderen en jongeren moeten nog hun toekomst achter prikkeldraad doorbrengen? Wat ze tot nu toe hebben gekregen van een groot, welvarend continent als Europa is een stuk vervuilde grond achter ijzeren hekken en dromen van vrijheid en onderwijs. Dit is niet eerlijk en niet rechtvaardig. Wij verdienen dit niet. Geen mens verdient het om op deze manier te moeten leven.

Fotobijschrift:

Op 8 oktober regende het hier. In een groeps-chat wisselden de bewoners van het nieuwe kamp foto’s uit. Die drukken het beter uit dan ik het kan vertellen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

مدتی است از آتش گرفتن کمپ موریا میگذرد بعد از یک هفته ی خیلی سخت و دردناک که مردم در خیابان آواره بودند بالاخره آنها انتقال داده شدند به یک کمپ دیگر و این انتقال به اجباز پلیس و دولت بود چون آنهایی که نمیرفتند داخل کمپ به پرونده پناهندگیه شان رسیدگی نمیشد و مردم را بدون آبو غذا گذاشتند تا آنها مجبور به رفتن به کمپی شوند که بدتر از کمپ موریا است، کمپی که زمین

Atifa in gesprek met Klaas van Kruistum – Zapplive

Al onze dromen en wensen over Europa zijn in rook opgegaan

Woensdag 16 september 2020

Opnieuw was er een verschrikkelijke brand in Moria. Deze keer nog veel groter en verwoestender. Een ramp die ruim 13000 mensen dakloos heeft gemaakt.

Het kamp in Moria was een hel voor mij toen ik daar nog woonde. Een hel ergens in een uithoek van Europa waarvan ik vaak wenste dat die niet bestond. Maar nooit op deze manier en ten koste van zoveel dakloze mensen, die dagenlang rondzwerven in de hitte, zonder water, eten en enig sanitair. Die ‘s avonds zonder een dak boven hun hoofd slapen, in de kou. Nee, dit heb ik nooit gewild.

Ik wenste en wilde dat het kamp niet zou bestaan en dat al die mensen een betere plek zouden krijgen. Maar  nu worden ze naar een ander kamp overgeplaatst met veel minder voorzieningen.

Ik voel me deze dagen heel verdrietig en benauwd. Het breekt mijn hart om te zien dat mijn vrienden en andere mensen die ik ken al hun bezittingen hebben verloren door de brand. Ze zijn dakloos en zwerven langs de weg, terwijl ik een huis heb. Ik sta machteloos toe te kijken terwijl ik niks voor ze kan doen.

Al onze dromen en wensen over Europa zijn in rook opgegaan.

Als ik op straat loop zie ik al die boze blikken van de mensen op mij gericht. Wanneer ik een winkel binnenga  stuurt de eigenaar me weer naar buiten. Alleen omdat ik een vluchteling ben.

Ik ben toch geen crimineel. Criminelen zijn de mensen die het kamp in Moria in brand hebben gestoken en 13000 mensen dakloos hebben gemaakt. En nu moeten wij daar allemaal de prijs voor betalen.

Hoe lang zal dit nog doorgaan?

Wij wachten allemaal ongeduldig op die helpende handen die ons hieruit kunnen halen.

Wachten op die reddende handen is uitputtend voor al die moeders die het gehuil van hun hongerige kinderen moeten aanhoren, voor al die jonge mensen voor wie de weg naar school is gebarricadeerd door de politie en voor al die duizenden dromen, wensen en hopen die achter het prikkeldraad vastzitten.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

تکرار حادثه ی تلخ آتش سوزی، اینبار دردناکتر و خانمان سوزتر…

حادثه تلخی که به قیمت آواره شدن سیزده هزار نفر تمام شد.

کمپ موریا برای من یک تکه جهنم بود در گوشه ای از اروپا که آرزو داشتم یک روز وجود نداشته باشد  ولی در صورتی که همه ی آنهایی که در آنجا زندگی میکنند جایی بهتر بروند نه این پایان دردناک که مردم مجبور باشند روزها در گرما بدون آب، غذا، توالت، حمام،  و هیچ امکانات دیگری در خیابانها آواره شوند و شبها در سرما بدون سرپناهی بگذرانند و حالا مجبورند در کمپی بدتر از موریا با کمترین امکانات بروند.

این روزها خیلی غمگینم نفس کشیدن برایم سخت شده وقتی میبینم دوستانم و کسانیکه در موریا میشناختم همه چیزشان در آتش سوخت و حال آواره در خیابانند ولی من در خانه، و هیچکاری نمیتوانم برایشان انجام دهم.

تحمل این شرایط برایم خیلی سخت است.

امید و آرزوهایمان و تصواتمان از اروپا و داشتن آینده ای روشن خاکستر شد‌،

وقتی در خیابان قدم میزنم نگاه سنگین ساکنین اینجا را میبینم وقتی برای خرید به مغازه ای میروم و فروشنده مرا از آنجا بیرون میکند فقط به جرم اینکه مهاجرم…

ولی من مجرم نیستم مجرم آنهاییست که خانه ی سیزده هزار نفر را به آتش کشیدند و حالا باید همه ی ما به پای این جنایت بسوزیم.

این شرایط تاکی ادامه خواهد داشت…

و همه ی ما منتظر دستانی هستیم که بیاید و مارا از این شرایط نجات دهد.

Thuis

Donderdag 9 juli 2020

Thuis, ik wist niet meer wat dat was. De maanden in die kleine tent deden me vergeten wat thuis is en wat het betekent. 

Tot die donderdag, de 16e juni. Toen hoorden we dat we overgeplaatst zouden worden naar een woning. Ik kon mijn geluk niet op. Deze woning op Lesbos is nu ons thuis.

Meteen de eerste dag begonnen mijn ouders en ik met het huis schoonmaken. Het barstte er van de kakkerlakken.

Een badkamer, een wc en een keuken, voor al deze dingen hoeven we niet meer in de rij te staan. Ook voor eten hoeven we niet meer in die lange rij.  

Mijn broertje lacht weer, hij is heel blij en wij worden blij van zijn blijheid.

Het huis is inmiddels schoon, maar de kakkerlakken zijn niet weg te krijgen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

خانه!

این واژه  را فراموش کرده بودم ماه ها زندگی در آن خیمه ی کوچک باعث شده بود فراموش کنم خانه چیست،

تا امروز وقتی شنیدم قرار است کمپ و آن خیمه ی کوچک‌را ترک کنم از شادی در پوست خود نمیگنجیدم، 

اینجا خانه ی ماست، حمام ،توالت، و آشپزخانه داریم! دیگر مجبور نیستیم برای تهیه ی غذا ساعتها در صف بایستیم، دیگر ساعتها در صف توالت و حمام و ظرف شستن و لباس شستنمنتظر نمی مانیم، بردارم از شادی میخندد و ما هم از شادیه او شاد میشویم.

با پدر و مادرم شروع کردیم به تمیز کردن خانه، اینجا پر از سوسک است، 

خانه تمیز شد،

ولی سوسکها هنوز هم از بین نرفته اند

Een beslissende dag

Dinsdag 7 juli 2020 

Vandaag was voor ons een beslissende dag. De dag waarop we werden gehoord over de redenen en het verloop van onze vlucht.

Gelukkig ging het best wel goed. Nu moeten we een tijdje wachten op de beslissing.

Deze dag heeft ons veel stress bezorgd. We waren er al een paar weken onrustig over en we konden ons moeilijk focussen. De angst om te worden teruggestuurd naar Afghanistan waar het niet veilig is, geeft ons veel spanning. 

Om Europa te bereiken hebben we ons leven gewaagd. We hebben hele nare tijden achter de rug en hebben tien maanden lang in het kamp in Moria gezeten.

Ik hoop dat we eindelijk na zoveel ellende een positieve beslissing zullen krijgen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

امروز روز سرنوشت سازی برای ما بود، روز اینترویو، خوشبختانه به خوبی آنرا گذراندیم، حالا باید مدتی را منتظر جواب آن باشیم، استرس زیادی برای این روز داشتم چند هفته ای بوداز استرس آن آرامش و تمرکز نداشتم، ترس از دیپورت و بازگشت به کشور نا امن افغانستان استرس زیادی را به من خانواده ام وارد میکند، ما برای رسیدن به اروپا روزهای بسیار سختیرا گذراندیم با خطر مرگ روبه رو شدیم، و ده ماه بسیار سخت در کمپ موریا داشتیم، امیدوارم بعد از گذراندن این همه روزهای سخت جواب مثبتی از مصاحبه مان دریافت کنیم.

Nieuws!

Vrijdag 19 juni 2020 

Moria, de woonplaats van duizenden thuisloze vluchtelingen – als je althans die verzameling tenten, hutjes en zelfgemaakte huisjes van plastic een woonplaats kan noemen. Tien maanden van mijn leven heb ik daar doorgebracht. Ik was getuige van veel bittere gebeurtenissen die Moria voor mij tot een hel maakten. Een onhygiënische plek die gevaarlijk is voor elk gezond mens, laat staan voor zieke mensen zoals mijn moeder en mijn broertje. We doorstonden heel veel stress en druk in het kamp. 

Door de gebeurtenissen van de afgelopen tijd en de bedreigingen voelde ik me er niet meer veilig. Het leven in het kamp was echt ondraaglijk voor mij geworden. 

Ik moest iets doen. Ik moest mezelf en mijn familie uit die situatie redden. Ik deed aangifte bij de politie van de jongens die mij wilden pakken, maar tevergeefs. De politie heeft het heel druk en is niet zo bereidwillig als het om nieuwe aangiften gaat. Ik kon niet bewijzen dat ik gevaar liep. 

Ik ben naar een aantal hulpinstanties gegaan, maar ook dat haalde aanvankelijk niets uit. 

Ik had bijna de hoop verloren toen ik via VluchtelingenWerk in contact kwam met een advocaat van de Greek Council for Refugees. Door het medische dossier van mijn moeder en mijn broer kon de advocaat ons uiteindelijk uit het kamp halen. 

Eindelijk, na tien maanden, wonen we nu in een normaal huis waar we niet meer uren in de rij hoeven te staan voor de douche, de wc en het eten. We hebben altijd elektriciteit en eten ‘s avonds in het licht. We douchen in een schone badkamer en we voelen ons heel veilig. 

Ik ben dolblij en heel dankbaar.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

موریا! خانه ی هزاران پناهجوی بی خانمان…

البته اگر به آن چادر ها، کلبه ها، قوطی های پلاستیکی بشود خانه گفت!…

ده ماه از زندگی ام را آنجا گذراندم، اتفاقات تلخ زیادی را با چشم خودم دیدم که آنجا را تبدیل به جهنم کرده بود، محیط بسیار آلوده ای که برای هر آدم سالمی مضربود، چه برسد به آنهایی که بیماری داشتند، مانند برادر و مادرم.

فشار و استرس زیادی را در کمپ تحمل میکردیم، کمپ برایم تبدیل به محیط ناامنی شده بود دیگر تحمل نداشتم باید کاری میکردم و خودم و خانواده ام را نجاتمیدادم، به پلیس شکایت کردم نتیجه نداد، وکلا همه وقتشان پر بود و پرونده ای قبول نمیکردند به هر سازمانی مشکلم را میگفتم جوابشان منفی بود، داشتم نا امیدمیشدم، که خبری از ترودکه ی عزیز شنیدم، وکیلی به ما معرفی کرد و پرونده ی بیماریه برادر و مادرم به جریان افتاد و به کمک آن توانستیم از کمپ خارج شویمو پس از ده ماه اکنون در خانه زندگی میکنیم دیگر برای حمام ، توالت وغذا مجبور نیستیم ساعتها در صفهای طولانی بایستیم، برق دائم داریم شبها در روشناییشام میخوریم، در محیط تمیز دوش میگیریم و تازه حس امنیت میکنیم از این بابت خیلی خوشحالم و واقعا سپاسگزارم از کمک سازمان دی سی آر و ترودکه یعزیز.

Als je in Moria 18 wordt

Maandag 1 juni 2020 

‘Als ik eraan denk dat ik ook over drie maanden achttien word en dan het kamp en mijn familie moet verlaten, slaat de angst me om het hart.’

Vandaag kwam een vriendin bij me langs. Ze is heel ongerust want ze heeft te horen gekregen dat ze binnen een maand het kamp uit moet omdat ze achttien is geworden en een eigen ID-kaart heeft gekregen. Zij is met haar broer en haar moeder hiernaartoe gevlucht. Haar vader verloor ze toen ze nog klein was.

Mijn vriendin heeft al een asielvergunning, maar haar broer heeft een negatieve beslissing gekregen en haar moeder is nog niet gehoord. Tot je achttiende mag je ook met een vergunning bij je familie in het kamp blijven, maar als je meerderjarig wordt moet je weg.

Mijn vriendin is ontzettend van slag en maakt zich heel erg zorgen dat ze helemaal in haar eentje ergens buiten het kamp moet gaan wonen.

Hetzelfde geldt voor een andere vriend van mij. Hij woont samen met zijn moeder die ernstig ziek is omdat ze kanker heeft. Nu moet ook hij zijn moeder gaan verlaten. Toen ik dat hoorde, voelde ik een enorme pijn in mijn hart.

Als ik eraan denk dat ik ook over drie maanden achttien word en dan het kamp en mijn familie moet verlaten, slaat de angst me om het hart.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

امروز یکی از دوستانم به دیدن آمد او خیلی نگران بود چون اعلام کردند افرادی که آیدی گرفتند باید کمپ را ترک کنند، او با خانوادهاش(برادر و مادرش (پدرش را بچه که بود از دست داد)) به اینجا مهاجرت کرده بود ولی اینحا مجبور است تا از خانواده اش جدا شود چونکیس برادرش ردی خورده و مادرش هنوز مصاحبه نداده، و از اینکه مجبور است خانواده اش را ترک کند و به تنهایی زندگی کند بسیارناراحت نگران است، و هچنین شنیدن خبری مشابه راجع به یکی دیگر از دوستانم که با مادرش به تنهایی اینجا زندگی میکند و اوهم مجبوراست مادرش را ترک کند در حالی که مادرش مریض است و سرطان دارد بسیار قلب مرا به درد آورده، وقتی به این فکر میکنم که کمتر ازسه ماه دیگر من هم به سن قانونی میرسم و ممکن است این اتفاق برای من هم بیوفتد بسیار نگرانم میکند.

Als je hier bent zonder ouders

Dinsdag 29 mei 2020

Het weer was vandaag een stuk lekkerder dan de afgelopen dagen. Het is opgehouden met regenen, de zon schijnt overal. Ik had zin in wandelen en belde H., een vriend van me, om te vragen of hij meewilde. H. is zestien jaar en woont sinds een jaar in kamp Moria. 

In Afghanistan of Iran zou ik nooit zomaar met een jongen kunnen omgaan, dat past niet in onze cultuur en religie. Maar hier in het kamp vinden mijn ouders het goed, omdat de situatie hier heel anders is.

H. zat erg in de put. Hij miste zijn ouders heel erg. De minderjarigen wonen in een ander gedeelte van het kamp dat ‘de Section’ wordt genoemd. Er zitten daar ongeveer duizend minderjarigen.

De leefomstandigheden in de Section zijn wat beter dan in de rest van het kamp, maar de kinderen krijgen geen geld en het eten is niet altijd genoeg. Soms moeten ze wel stelen om aan geld te komen voor eten, schoenen en kleding. 

Een tijdje geleden hebben ze H.’s telefoon gestolen en daardoor kon hij zijn ouders niet bellen. Het ver van zijn ouders vandaan zijn en het wachten in onzekerheid maken hem heel onrustig en somber. Hij voelt zich geestelijk heel slecht.

Maar hij is niet de enige in de Section die er depressief wordt. Bijna alle minderjarigen die ik daar ken, voelen zich somber. 

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

امروز هوا کمی بهتر از روزهای قبل بود باران بند آمده بود و خورشید نورش را همه جا میتاباند دلم کمی قدم زدن میخواست به یکی از دوستانم زنگ زدم تا باهم پیاده روی کنیم، اسمش حسین است، او شانزده سال دارد یک سال است که در کمپ موریا زندگی میکند، دلش گرفته بودو سخت دلتنگ خانواده اش بود، حسین با این سن کمش به تنهایی مهاجرت کرده بود چون شنیده بود که اروپا زیر سنها را زود پذیرش میکند ولی از وضعیت فعلی اش ناراضی بود، آنها در قسمت دیگر کمپ زندگی میکنند ،آنجارا سکشن میگوید که حدودا هزار زیر سن آنجا زندگی میکنند، شرایط زندگی در آنجا به نسبت دیگر قسمتهای کمپ بهتر است اما آنها چون زیر سن قانونی هستند پول دریافت نمیکنندبه همین خاطر اکثر آنها برای بدست آوردن پول مجبور به دزدی میشوند گوشیه حسین را از او دزدیه بودند و او نمیتوانست به خانواده اش زنگ بزند، دوری از خانواده، انتظار، و بلاتکلیفی او را سخت کلافه کرده و در شرایط روحیه بدی است نه تنها او همه ی آنهایی که در سکشن زندگی میکنند و از خانواده ی شان دور است تحت فشار روحیه زیادی قرار دارند.

Ruzies en gevechten

Maandag 25 mei 2020 

Deze foto’s nam ik op 23 mei. Ik liep met mijn fotografie-klasgenoten door het kamp toen we dit zagen. Er was iemand neergestoken. De politie was gekomen en had de gewonde meegenomen. Er lag overal bloed op de grond, en iemand sleepte het van bloed doordrenkte shirt achter zich aan. We hebben deze maand wel vijf of zes keer zulke gevechten gehad.

Ik kan het hier niet meer uithouden. Althans veel moeilijker dan vroeger. Er komt geen einde aan de nare gebeurtenissen hier. Sinds de quarantaine schrikken we elke dag van nieuws over meer messentrekkerij, gevechten en moord.

We zitten nu al drie maanden in quarantaine. Overal is de quarantaine opgeheven, behalve bij ons in het kamp.

Voor die tijd brachten we onze tijd door met het volgen van cursussen en programma’s van de NGO’s. We gingen naar het strand of naar de stad voor een wandeling. Maar sinds drie maanden is alles dicht en verboden voor ons. 

Onze asielprocedures liggen al maanden stil. Ook dat levert enorme psychische druk op. Door die ellende kunnen veel mensen hun irritaties en woede niet in bedwang houden. Ze kunnen weinig hebben, ze hebben een kort lontje.

Om de kleinste dingen onstaan grote ruzies die vaak ook uit de hand lopen. Discussies, woordenwisselingen, ruzies en gevechten in de lange rijen voor het eten, bij de douches, de WC’s enzovoort zijn aan de orde van de dag. 

Deze dingen hebben Moria voor ons in een hel veranderd.

Onze hel.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

دیگر تحمل اینجا برایم خیلی سخت تر از قبل شده، اتفاقات بد تمامی ندارد، چاقو کشی، دعوا،قتل،از روزی که

کمپ بسته شده و کسی اجازه رفتو آمد به بیرون کمپ را ندارد این اتفاقات چند برابر شده، قرنطینه سه ماه شد، عمه جا برای دیگران باز شده ولی برای ماهنوز هم کمپ بسته است و کسی به سختی اجازه خروج را دارد، قبل از اینها ما برای گذراندن اوقات کلاسهای مختلف شرکت میکردیم برای پیاده روی به ساحلو شهر میرفتیم ولی در این سه ماه درهای همه جا به روی ما بسته است، کارهای پناهندگی ما متوقف شده و فشار زیادی را تحمل میکنیم اینها تاثیرات خیلیبدی روی اعصاب و روان ما گذاشته باعث شده تا اکثر مردم اینجا کنترلی بر اعصاب خود نداشته باشد و با کوچکترین اتفاق و یا حرفی دعواهای بزرگی رخ دهد،هر روزه سر صف غذا صف حمام، توالت، محل شستشو،دکتر و صفهای دیگر بحث و درگیری اتفاق می افتد بین مردم، این اتفاقها باعث شده موریا تبدیل بهجهنم شود برای ما.

Wanhoop

Maandag 11 mei 2020

Ik durf niet meer naar mijn hangplekje.

Vandaag is het maandag. Ik ben al een week niet naar buiten geweest. 

Ik had met een vriendin afgesproken om vandaag naar ‘Hope project’ te gaan, maar gisteravond hoorde ik dat de quarantaine weer wordt verlengd.

De schilderlessen gaan voorlopig voor een maand weer niet door. Ik heb geen hoop meer dat ik ooit het kamp uit kan.

Ik durf ook niet naar mijn hangplekje te gaan. Ik denk aan de meisjes die verkracht zijn. Wat een pijnlijke en gruwelijke ervaring. Wat zouden ze mentaal allemaal aan het doormaken zijn. Ik ben bang dat dit mij ook zal overkomen.

Je kunt ook niet uit vrees voor zoiets naar de politie stappen. Ze zouden zeggen: kom maar terug als het eenmaal gebeurd is. 

Wat voel ik me benauwd en eenzaam. Alsof ik aan het stikken ben.

Zo’n leven had ik in mijn wildste dromen nog niet kunnen bedenken. Mijn hoop vervaagt steeds verder, dit hebben we niet verdiend. 

Het pessimisme wortelt zich steeds dieper in mij. De negatieve gedachten worden overheersender en ik kan ze niet meer in bedwang houden. Daar komt bij dat ik gek word van de steeds terugkerende hoofdpijn. 

Ik wachtte met enthousiasme en ongeduld op betere tijden, maar mijn hoop is omgeslagen in uitzichtloosheid. Ik ben de wanhoop nabij.

Het is moeilijker dan ooit om het in het kamp uit te houden. 

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

امروز دوشنبه است نزدیک یک هفته از خانه بیرون نرفته ام قرار گذاشته بودم با دوستم امروز برویم

hope project

ولی شب قبلش شنیدم که قرنطینه باز هم تمدید شده و کلاس نقاشی هم برای یک ماه دیگر بسته خواهد بود، دیگر امید ندارم از اینکه دیگر بتوانم از کمپ خارج شوم، دیگر به خلوتگاهم هم میترسم بروم، به دخترانی فکر میکنم که به آنها تجاوز شده چه درد روحی ای را تحمل میکنند، از اینکه نکند این بلا سر من بیاید بشدت ترسیده ام کاری هم نمیتوانم بکنم اگر به پلیس بگویم میگویند برو هر وقت بلا سرت آمد بیا شکایت کن، چقدر احساس خفگی و تنهایی میکنم من انتظار این زندگی را نداشتم امیدم خیلی کم رنگ شده است افکار منفی دارند در ذهنم  قدرت میگیرند نمیتوانم کنترلشان کنم سردرد کلافه ام کرده، من منتظر روز خوبی بودم ولی تبدیل شد به یک روز دردناک، تحمل این کمپ برایم سخت تر از قبل شده.