De jungle

Donderdag 30 april

De plek in de jungle waar ik vaak naartoe ga om te relaxen.

Deze dagen vraag ik me steeds af wat de toekomst voor ons in petto heeft. Wat zal ons lot zijn? Hoe lang zullen we nog rondzwerven en ronddwalen? Ik heb nachtmerries dat we worden teruggestuurd. De angst voor IS en de Taliban laat me niet meer met rust.

Ik probeer mezelf telkens af te leiden met positieve gedachten over mijn toekomst en mijn doelen. Ik loop naar de ‘jungle’, dat is het terrein rondom het kamp. Omdat het echte kamp volzit, hebben mensen hier tussen de bomen zelf optrekjes gebouwd.  Ik wandel daar vaak om niet aan negatieve dingen te denken, maar vooral om de tijd te doden.

Ik zie huizen die heel creatief met hout en bladeren zijn gebouwd. Prachtig, denk ik bij mezelf. Ik kom langs kleiovens die mensen zelf hebben gemaakt om er brood in te bakken. Dan denk ik: wat creatief en geweldig mooi. Met een glimlach slenter ik er langs.

Een paar meter verderop ruik ik ineens een ongelofelijke stank en zie ik een berg afval die de schoonheid van de bomen totaal teniet doet en vergalt. Ik ga daar maar snel weg en loop naar de rustige plek waar ik vaak heenga om te relaxen. 

Opnieuw doe ik mijn best om mezelf op te peppen en om aan mooie dingen te denken.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

این روزها به این فکر میکنم که سرنوشت ما چی میشه تا کی آواره و سرگردان خواهیم ماند و کابوس دیپورت به کشور خودمان و ترس از داعش و طالبان آرامش را از من گرفته، خودم رو درگیر فکر کردن به آینده و اهدافم میکنم تا کمی این افکار منفی دور بشم، میرم جنگلهای اطراف قدم زدن تا کمی اوغاتم سپری شود خونه هایی رو میبینم که با چوب و برگای درست با چه خلاقیتی درست شدند و کوره های کوچکی که مردم برای نان پختن ساختن واقعا شگفت زده ام میکنن ولی کمی جلوتر که میرم با انبوعی تز زباله و بوی بد روبه رو میشم که زیبایی رو از این جنگل گرفتند، از اونجا دور میشم و

میرم خلوتگاه خودم با خودم خلوت میکنم و سعی میکنم کمی انرژیه مثبت از طبیعت دریافت کنم.

Video: wonen in kamp Moria

VluchtelingenWerk vroeg mij naar beelden uit het kamp en mijn leven hier. Ik filmde daarom op verschillende plekken, bijvoorbeeld in mijn tent, bij de sanitaire voorzieningen en buiten bij de lange rijen mensen die dagelijks staan te wachten op voedsel. Dit is wat VluchtelingenWerk ervan gemaakt heeft.

Ramadan

Donderdag 23 April 2020

Mijn broertje kijkt hoe andere kinderen spelen.

De dagen volgen elkaar op en we wachten nog altijd op goed nieuws of een fijne gebeurtenis. De hele dag in het kamp blijven, het wordt steeds zwaarder. Als ik eruit kon, zou ik weer schilder- en taallessen kunnen volgen. Hoe lang houden we het nog vol? Mijn broertje vraagt me steeds: ‘Wanneer gaan we naar huis, zodat ik weer naar school kan?’ Helaas kan ik hem geen antwoord geven.

Een derde groep, kwetsbare mensen uit het kamp, zou worden overgeplaatst naar kampen en hotels op het vasteland vanwege corona. Maar met een luidspreker werd omgeroepen dat dit plan voorlopig is geannuleerd. We weten niet zeker of er iemand in het kamp besmet is geraakt met corona, maar na die aankondiging zagen we een paar ambulances het kamp binnenrijden. Iedereen in het kamp had het erover. Wat er precies aan de hand was, weten we niet. Ik kan alleen maar hopen dat alle vluchtelingen zo snel mogelijk overgeplaatst zullen worden.

Vandaag is ook het begin van de Ramadan. Een maand waarin wij dertig dagen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds niks eten en drinken zodat we voelen en ervaren hoe arme mensen leven. Een soort medeleven. Maar wie heeft medeleven met ons, vluchtelingen?

Boodschappen doen

Vrijdag 17 april 2020

Het was ongeveer twee uur in de nacht toen we allemaal wakker werden van gegil bij de buren. Mijn kleine broertje schreeuwde: ‘Brand! brand!’ Wij dachten allemaal dat er weer een brand was. Paniekerig renden we naar buiten. Toen zagen we de buurman, hij riep: ‘Het was een dief!’ 

De buurman vertelde dat hij van de wc terugkwam toen hij een vreemde hun tent binnen zag gaan. Toen de man hem zag aankomen, rende hij weg met een mes in zijn hand. 

We gingen meteen met zijn allen naar de politie, maar de agent zei ons dat we morgenochtend terug moesten komen. We praatten nog even met de buren en gingen toen terug naar onze tenten.

Rond vijf uur ’s ochtends ging mijn vader er weer uit om een nummertje trekken voor de supermarkt. Er is maar één supermarkt in het hele kamp waar 20.000 mensen hun boodschappen doen. Hij kwam terug om te lunchen. Hij had nummertje 60. 

Rond drie uur ging hij weer terug naar de rij van de supermarkt om te kijken of hij aan de beurt was. Het is nu inmiddels half zes en mijn vader is nog niet terug van de supermarkt. 

Het regent en het is ook een beetje fris. We maken ons grote zorgen om mijn vader dat hij zo lang op drukke plekken moet zijn. Juist in deze tijd, nu iedereen zoveel mogelijk binnen probeert te blijven om geen corona op te lopen.

Ikzelf voel me vandaag een beetje ziekjes en ben bang dat ik corona heb. Morgen heel vroeg in de rij voor de dokter. Dat wordt lang wachten, met veel zorgen en onzekerheid.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

ساعت تقریبا دو شب بود همه خواب بودیم که بازم با صداهای دادو بیداد همسایه بیدار شدیم برادر کوچیکم با ترس از خواب پرید و داد زد آتیش آتیش ما همه فکر کردیم بازم آتش سوزیه ولی رفتیم بیرون دیدیم مرد همسایه داد میزد دزد دزد اون میگفت وقتی از توالت برگشتم دیدم یه غریبه داشت داخل خیمه ی مان میشد که تا اون رو دید چاقو بدست فرار کرد رفتیم دنبال پلیس ولی اون گفت فردا صبح بیاین اداره پلیس پیگیری کنید بعد از چند ساعت گفتگو با همسایه ها همگی برگشتیم داخل خیمه ها ساعت ۵ صبح بود که بابام رفت فروشگاه کمپ تا برای خرید نوبت بگیره و نوبتش شماره ی شصت بود (چون ما اجازه خروج از کمپ رو نداریم و کمپ فقط یک فروشگاه داره که جمعیت بیست هزار نفریه کمپ از یک فروشگاه خرید میکنن و بشدت شلوغه).

بابام بعد از برگشتن از صف غذا و خوردن ناهار ساعت ۱۵بعد از ظهر بود که رفت فروشگاه(چون هنوز نوبتش نرسیده بود) الان ساعت ۶و نیم بعداز ظهره بارون شدیدی میباره و هوا کمی سرد شده ولی هنوز بابام از فروشگاه برنگشته و ما خیلی نگرانشیم که مجبوره ساعتها توی مکانهای شلوغ منتظر بمونه تو این وضعیت خطرناکی که همه تو خونه هاشونن که به ویروس کرونا مبتلا نشن از یک طرف من هم مریض شدم و نگرانم که به ویروس کرونا مبتلا نشده باشم باید فردا صبح زود برم و تو صف طولانیه دکتر منتظر باشم

Schilderen

Dinsdag 14 april 2020

Een nieuwe dag waarop de schaduw van de dood als een gier boven het kamp hangt.

Ik wil iets leuks doen. Ik pak mijn tekenboek. Ik heb haast geen blanco papier meer. Ik denk aan de tijd vóór corona, aan toen ik nog de helft van de tijd naar de school ging die in maart in brand is gestoken. Ik denk aan ‘Hope Project’ waar ik ’s middags heenging. Daar ging ik zo op in tekenen dat ik niet meer aan onze ellende dacht.

Ik denk aan vroeger, de tijd voordat we vluchtten. Mijn interesse in kunst groeide elke dag. Ik wilde tekenen, fotograferen en kleding ontwerpen. Ik had grote plannen, ik wilde de wereld mooier maken met mijn kunst.

Maar het leven heeft mij ook zijn wrede kant laten zien. We moesten vluchten, onderweg maakte ik hele nare dingen mee en het lot bracht ons in Moria. Maar zelfs hier zette ik mijn plannen door. Ik ging stapje voor stapje vooruit.

Na alles wat we doorstaan hebben zal dit angstaanjagende virus niet het einde zijn, het leven zal zijn mooie kant weer laten zien.

Foto’s: Deze schilderijen maakte ik bij Hope Project.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

شروع یک روز دیگه در کمپ بازم روز مرگی. دلم یک اتفاق تازه میخواد فکر می کنم که چیکار کنم میرم سراغ دفترم که نقاشی بکشم دیگه صفحه خالی هم ندارن.  یاد قبل کرونا میوفتم یاد مدرسه‌ای که هر روز نصف روزم با کلاس هایش سپری میشد که آتیش گرفت و یاد Hope project که هر روز از ساعت ۲ تا ۶ شب اونجا بودیم و اونقدر غرق نقاشی کشیدن بودم که ذهنم خالی از هر دغدغه ای می شد.

Brand

Vrijdag 10 april 2020

Mijn vader wekte ons vanochtend, hij was bang: ‘Snel eruit allemaal, er is brand!’ We haastten ons de tent uit.

De brand kon snel worden geblust. Twee tenten vlakbij ons zijn compleet afgebrand. De tenten zijn van plastic en van stof, heel brandbaar.

Deze keer geen gewonden, maar op 17 maart is een meisje helemaal verbrand, ik heb haar gezien. Sindsdien zijn mijn broertje en ik al bang en gestrest als we ergens rook zien.

Toen ik een beetje bekomen was, ging ik douchen. Er was alleen koud water en ook dat hield er halverwege mee op. En mijn vader kwam terug van de kantine zonder lunch: het was op. We vulden onze magen met brood en thee met suiker.

Tussen al deze nare dingen door gebeurde er toch nog iets vrolijks: buren vertelden dat ze een verblijfsvergunning hebben gekregen. We zijn blij voor hen.

Toen ik later theedronk met mijn moeder kwam mijn broertje de tent binnenrennen: ‘Mama mama, mijn vriend zegt dat er weer brand komt en dat we zullen verbranden!’

Hoe of wanneer kunnen wij deze ellende achter ons laten?

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

بعد از اینکه از شوک در اومدم رفتم دوش بگیرم. آب گرم نبود و فقط آب سرد بود و اونهم بعد از یه مدت قطع شد.
بابام از صف غذا برگشت متأسفانه غذا تموم شده بود و بدون غذا اومد و ما مجبور شدیم با نون و چای شیرین شکممونو پر کنیم.

Spelende kinderen

Donderdag 9 april 2020

Ik ben vandaag gaan wandelen met mijn vriendin Nazanin. Vanwege corona moeten we in het kamp blijven. Voordat de maatregel van quarantaine inging, ging ik vaak naar plekken buiten het kamp. Ik volgde cursussen fotografie, tekenen en Engels bij een ngo. 

Nazanin vertelde dat haar moeder niet fit is de laatste tijd. Haar vader is overleden. Nazanin is doodsbang dat ze nu ook haar moeder kwijtraakt. 

We liepen langs de markt. Het is hier altijd druk, mensen lopen vlak langs elkaar. Ik zie weinig mondkapjes en handschoenen. Overal hangen posters over corona en de voorzorgmaatregelen. Maar mensen lezen het en lopen weer door. 

En overal spelen kinderen. Er wordt veel geknikkerd. De kinderen raken elkaars spullen aan. Ze rapen vieze dingen op en spelen ermee. En dan eten ze iets zonder hun handen te wassen. Wij zeggen er vaak iets van tegen de ouders. Maar die vertellen ons dat ze machteloos en radeloos zijn. Ze kunnen hun kinderen niet binnenhouden, dan vervelen ze zich dood in de tent. 

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:


رسیدیم به بازار کمپ شلوغترین نقطه ی اینجا مردم مدام در حال رفتو آمدن هستن. کمتر کسی از اونا ماسک و دستکش دارن.
و میبینیم که روی دیوار ها اعلامیه هایی در باره ویروس کرونا و راههای پیشگیری از اون نوشتن همه میخونن و رد میشن.

Geen water uit de kraan

Dinsdag 7 april 2020

Vanochtend ging ik naar de wc’s om handen te wassen en tanden te poetsen, maar het water was afgesloten. Ik stond daarna uren in de rij om drinkwater te halen. Om half tien kon ik daarmee mijn tanden poetsen.

Elke dag is er zo’n vier of vijf uur geen water. Soms de hele dag en niemand weet hoe dat komt. Ik maak me zorgen dat we niet regelmatig onze handen kunnen wassen. En hoe kunnen we ons aan de hygiënemaatregelen houden als er geen water is? Mijn moeder is constant bang dat we besmet raken met corona.

Om vijf uur vanmiddag was er weer water. Zonder water worden de wc’s snel heel vies. De stank is niet te harden. Je ziet dan naderhand overal gebruikte plastic flessen liggen.
Toen ik naar de wc ging werd ik opeens heel bang om een of andere ziekte op te lopen, om maar niet te spreken van corona. Ik wilde zo snel mogelijk weer weg.

Tandenpoetsen deed ik vanavond maar bij de tent.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

برای من خیلی نگران کننده ست که نتونم دستامو چندبار در روز بشورم و چجوری بدون آب بهداشت رو رعایت کنیم.
مادرم خیلی نگرانه ماست تا در این محیط آلوده و شلوغ کمپ به ویروس کرونا مبتلا نشیم

Zonder eten naar huis

Maandag 6 april 2020 

Foto: Het hek is op slot gegaan. Geen lunch vandaag 

Ik sta nu te wachten voor een hal waar vrouwen de lunch kunnen ophalen. Die hal is niet groot, als hij vol is doen ze hem dicht en moet je wachten tot hij weer open gaat. Het is hier enorm druk, je kunt geen millimeter afstand houden. De vrouwen in de rij praten de hele tijd over het coronavirus. Ze maken zich zorgen omdat ze geen voorzorgsmaatregelen kunnen nemen. Maar we moeten ons hier toch verzamelen voor het eten, veel keus hebben we niet.

Ik heb een uur voor de hal staan wachten, maar er was geen eten meer. De politie deed het hek op slot en niemand mocht meer naar binnen. Het komt vaak voor dat het eten opraakt en dat je zonder eten weer naar huis moet. 

Ik moet nu noodgedwongen eieren kopen op rekening. We krijgen aan het einde van de maand geld, maar daar kunnen we niet bij want we mogen het kamp niet verlaten.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:


یک ساعت پشت در منتظر بودم متاسفانه غذا تمام شد. وقتی آن سالن پر شود در را قفل میکنند و کسی را راه نمیدهند.
در بیشتر مواقع غذا تمام میشود و افرادی که بیرون منتظر میشوند مجبورند بدون غذا برگردند.