Wanhoop

Maandag 11 mei 2020

Ik durf niet meer naar mijn hangplekje.

Vandaag is het maandag. Ik ben al een week niet naar buiten geweest. 

Ik had met een vriendin afgesproken om vandaag naar ‘Hope project’ te gaan, maar gisteravond hoorde ik dat de quarantaine weer wordt verlengd.

De schilderlessen gaan voorlopig voor een maand weer niet door. Ik heb geen hoop meer dat ik ooit het kamp uit kan.

Ik durf ook niet naar mijn hangplekje te gaan. Ik denk aan de meisjes die verkracht zijn. Wat een pijnlijke en gruwelijke ervaring. Wat zouden ze mentaal allemaal aan het doormaken zijn. Ik ben bang dat dit mij ook zal overkomen.

Je kunt ook niet uit vrees voor zoiets naar de politie stappen. Ze zouden zeggen: kom maar terug als het eenmaal gebeurd is. 

Wat voel ik me benauwd en eenzaam. Alsof ik aan het stikken ben.

Zo’n leven had ik in mijn wildste dromen nog niet kunnen bedenken. Mijn hoop vervaagt steeds verder, dit hebben we niet verdiend. 

Het pessimisme wortelt zich steeds dieper in mij. De negatieve gedachten worden overheersender en ik kan ze niet meer in bedwang houden. Daar komt bij dat ik gek word van de steeds terugkerende hoofdpijn. 

Ik wachtte met enthousiasme en ongeduld op betere tijden, maar mijn hoop is omgeslagen in uitzichtloosheid. Ik ben de wanhoop nabij.

Het is moeilijker dan ooit om het in het kamp uit te houden. 

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

امروز دوشنبه است نزدیک یک هفته از خانه بیرون نرفته ام قرار گذاشته بودم با دوستم امروز برویم

hope project

ولی شب قبلش شنیدم که قرنطینه باز هم تمدید شده و کلاس نقاشی هم برای یک ماه دیگر بسته خواهد بود، دیگر امید ندارم از اینکه دیگر بتوانم از کمپ خارج شوم، دیگر به خلوتگاهم هم میترسم بروم، به دخترانی فکر میکنم که به آنها تجاوز شده چه درد روحی ای را تحمل میکنند، از اینکه نکند این بلا سر من بیاید بشدت ترسیده ام کاری هم نمیتوانم بکنم اگر به پلیس بگویم میگویند برو هر وقت بلا سرت آمد بیا شکایت کن، چقدر احساس خفگی و تنهایی میکنم من انتظار این زندگی را نداشتم امیدم خیلی کم رنگ شده است افکار منفی دارند در ذهنم  قدرت میگیرند نمیتوانم کنترلشان کنم سردرد کلافه ام کرده، من منتظر روز خوبی بودم ولی تبدیل شد به یک روز دردناک، تحمل این کمپ برایم سخت تر از قبل شده.

Weer naar buiten?

Vrijdag 8 Mei 2020

Ik ben alweer twee of drie dagen niet naar buiten geweest. Ik voel me niet veilig en ben nogal gespannen. Mijn hoofdpijn is ook weer erger geworden.

Een meisje uit mijn tekenklas stuurde me een berichtje dat de quarantaine in het kamp maandag wordt opgeheven en dat we dan weer naar tekenles mogen! 

Ik was heel blij dat te horen. Het is hier niet meer uit te houden. Ik word helemaal blij dat ik mijn dagen weer buiten het kamp kan gaan doorbrengen en weer mag gaan schilderen. 

Ik begin er weer zin in te krijgen. 

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

دو سه روزی است که از خانه بیرون نرفته ام احساس خطر میکنم فشار روحیه زیادی را تحمل میکنم سردردم هم این روزها شدت گرفته، یکی ازهمکلاسی هایم پیام داده که دوشنبه قرنطینه ی کمپ تمام میشود و کلاس نقاشی هم باز میشود از شنیدن آن خیلی خوشحالم دیگر تحمل کمپ خیلی سختشده از اینکه میتوانم روزهایم را خارج از کمپ بگذارنم و دوباره تابلوهای نقاشی بکشم باعث شده تا روحیه ام خیلی بهتر شود. 

Jongens achter me aan

Woensdag 6 mei 2020 

In kamp Moria.

Vandaag kwam ons buurmeisje langs. Ze vertelde me iets verontrustends. Ze zei dat ik beter op mezelf moest passen, want van haar broer had ze gehoord dat een paar jongens achter me aan zaten. Uit hoe ze het beschreef, kreeg ik een vermoeden om wie het ging. Dat kan er ook nog wel bij, dacht ik bij mezelf.

Ik vermoed dat één van die jongens degene was die mij een tijdje geleden verkering vroeg, waarop ik nee antwoordde. Hij was beledigd en dreigde dat hij mij wat aan zou doen als ik niet met hem ging. 

Ik nam hem niet serieus, maar nu maak ik me toch een beetje zorgen eerlijk gezegd. Vooral omdat we al een paar keer hebben gehoord over aanrandingen en verkrachtingen van meisjes en vrouwen en zelfs van kinderen. De politie doet er helemaal niks tegen. Het lijkt of het hun weinig kan schelen. 

Ik heb het er met mijn ouders over gehad, ze zijn ook bezorgd – maar wat kunnen ze doen?

Ik kan alleen maar hopen dat deze quarantaine snel wordt opgeheven en ik weer naar mijn lessen kan. Dat is de enige manier om een beetje weg te zijn van de ellende en de gevaren van het kamp.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

امروز دختر همسایه به خانه ما آمده بود اسم او سیمین است،خبر های خوبی نگفت، میگفت بیشتر مراقب خودم باشم برادرش میگوید چند پسر

چند روزیست مرا زیر نظر گرفته مشخصات یکی از آنها را گفت حدس زدم چه کسی باشد، ای وای این هم به دغدغه های من اضافه شد، به

چند ماه پیش فکر میکنم پسری که  بمن پیشنهاد دوستی داد ولی من آن را رد کردم تهدید هم کرده بود که اگر با او دوست نشوم بلای سرم می

آورد جدی اش نگرفتم، اما این روزها استرس زیادی دارم چون خبرهای تجاوز به دختران و حتی کودکان در کمپ زیاد به گوشم میخورد پلیس

هم هیچ واکنشی به آن نشان نمیدهد، امیدوارم زودتر قرنطینه تمام شود تا از محیط پر دغدغه و خطرناک کمپ دور شوم با شرکت در کلاسها.

Steeds warmer

Dinsdag 5 mei 2020

Kinderen zoeken verkoeling.

De zomer komt eraan en het wordt steeds warmer in onze kleine tenten. Door die warmte is het heel moeilijk om het binnen uit te houden.

De doucheruimtes zijn ook drukker dan eerst, het wordt er allemaal niet beter op.

Door dat warme weer zijn ook de hoofdpijnen weer begonnen. En daardoor kan ik me weer moeilijk concentreren. 

Ik ga naar mijn hangplek, ver van de mensenmassa en de herrie van het kamp.

De felle zon brandt op mijn hoofd. Daar komt de hoofdpijn alweer.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

نزدیک

 تابستان هستیم و هوا گرم شده خیمه های کوچک ما این روزها بشدت داغ میشوند و تحمل ماندن در آن بسیار سخت استحمامها هم

شلوغتر از قبل شده اند و وضعیت دشوارتر شده با گرمتر شدن هوا سردرد های من هم شروع شده سخت میتوانم تمرکز کنممیروم به پاتوقم

خلوتگاهی که دور از جمعیت و صداهای کمپ است، آفتاب بشدت میتابد و باز هم سردرد…

Ziek

maandag 4 mei 2020

Binnen in onze tent.

Dit zijn vreselijk zware dagen voor mij. Ik heb het heel moeilijk door de onzekerheid, de quarantaine en doordat ik ziek ben. Geestelijk voel ik helemaal niet goed, meer een wrak. En daar is nu een verkoudheid bovenop gekomen die maar niet over wil gaan. Door mijn harde gehoest ’s nachts kan niemand in slaap komen. 

Mijn vader staat de hele dag in de rij voor het eten en mijn moeder is de hele dag bezig met afwassen en kleren wassen, in een kleine ruimte met weinig water. 

Ik zet de waterkoker aan. Mijn vader komt binnen met het eten. Hij ziet dat ik er beroerd uitzie en wordt verdrietig dat hij geen soep voor me kan maken. Hij heeft honing en citroen meegenomen voor in het hete water. 

Even later komt mijn moeder aanlopen. Ze is doodmoe en heeft veel last van haar rug. Ze heeft moeite met zitten en zelfs met liggen. Tegelijkertijd maakt ze zich zorgen over mijn gezondheid. Ze is verdrietig dat ze, door het gebrek aan van alles en nog wat, geen fatsoenlijke maaltijd voor me kan klaarmaken zodat ik een beetje kan aansterken. 

Het regent al twee dagen non-stop. Ik kan in dit weer en met hoe ik eraan toe ben niet uren in de rij gaan staan om de dokter te spreken.

God! Wanneer zullen deze slopende dagen dan eindelijk voorbij zijn? 

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

این روزها بشدت سخت میگذرند بلاتکلیفی، بیماری، قرنطینه ،اینها همه فشار زیادی به من وارد میکند از لحاظ روحی اصلا حال خوبی ندارم اما بیماریجسمی هم به آن اضافه شده سرماخوردگیه ای که گریبان مرا گرفته و خوب نمیشود سرفه های بلندی که شبها آرامش را از همه مان گرفته، پدرم صبح تاشب صف غذاست و مادرم همه روزه مشغول شستن لباس و ظرف در یک مکان کوچک با آب خیلی کم است، چایساز را روشن میکنم تا کمی آب جوشبخورم پدرم آمده غذا آورده مرا با حال بد میبیند و ناراحت میشود از اینکه نمیتواند برایم سوپ تهیه کند او لیمو و عسل آورده تا با آب جوش بخورم،مادرم خسته از شستشو برگشته کمرش بشدت درد میکند به سختی میتواند بنشیند و دراز بکشد و نگران و ناراحت من است که از کمبود امکانات نمیتواندغذاهای مقوی برایم بپزد، دو روز است باران میبارد نمیتوانم با این حال بد زیر باران ساعتها صف دکتر منتظر بمانم، خدایا این روزهای سخت پس کیتمام میشود.

Bellenblaas

Vrijdag 1 mei 2020

Vandaag keek ik naar de spelende kinderen om mij heen. Met hout en oude spulletjes van overal en nergens hebben ze speelgoed voor zichzelf gemaakt.

Ze zien er blij en gelukkig uit, maar hebben totaal geen benul dat de spulletjes met het coronavirus besmet zouden kunnen zijn. Ze hebben vliegers gemaakt van takken die ze van de bomen hebben afgebroken en vuilniszakken die ze tussen het afval hebben gevonden. Van lege waterflessen maken ze bellenblaas en van fruitdozen maken ze auto’s. 

Dit doen ze elke dag en ze zijn er heel gelukkig mee.  Ik zie dat ze genieten van de kleinste dingen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

نشستم به بازیه بچه ها نگاه میکنم به چوبها و وسایل کهنه ای که نمیدانم از کجا پیدایشان کردند و به عنوان اسباب بازی از آنها استفاده میکنند و خوشحالند که آنها را دارند به این فکر نمیکنند که ممکن است آنها آلوده و عامل بیماری باشند. با چوبهایی که از دست کنده اند و پلاستیکهای زباله بادبادک درست میکنند، با بطری های خالیه آب حباب ساز مسازند با جعبه های خالیه میوه ماشین درست میکنند و تنها سرگرمیه آنها همین هاست و دلخوشند به همین چیزهای کوچک.

De jungle

Donderdag 30 april

De plek in de jungle waar ik vaak naartoe ga om te relaxen.

Deze dagen vraag ik me steeds af wat de toekomst voor ons in petto heeft. Wat zal ons lot zijn? Hoe lang zullen we nog rondzwerven en ronddwalen? Ik heb nachtmerries dat we worden teruggestuurd. De angst voor IS en de Taliban laat me niet meer met rust.

Ik probeer mezelf telkens af te leiden met positieve gedachten over mijn toekomst en mijn doelen. Ik loop naar de ‘jungle’, dat is het terrein rondom het kamp. Omdat het echte kamp volzit, hebben mensen hier tussen de bomen zelf optrekjes gebouwd.  Ik wandel daar vaak om niet aan negatieve dingen te denken, maar vooral om de tijd te doden.

Ik zie huizen die heel creatief met hout en bladeren zijn gebouwd. Prachtig, denk ik bij mezelf. Ik kom langs kleiovens die mensen zelf hebben gemaakt om er brood in te bakken. Dan denk ik: wat creatief en geweldig mooi. Met een glimlach slenter ik er langs.

Een paar meter verderop ruik ik ineens een ongelofelijke stank en zie ik een berg afval die de schoonheid van de bomen totaal teniet doet en vergalt. Ik ga daar maar snel weg en loop naar de rustige plek waar ik vaak heenga om te relaxen. 

Opnieuw doe ik mijn best om mezelf op te peppen en om aan mooie dingen te denken.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

این روزها به این فکر میکنم که سرنوشت ما چی میشه تا کی آواره و سرگردان خواهیم ماند و کابوس دیپورت به کشور خودمان و ترس از داعش و طالبان آرامش را از من گرفته، خودم رو درگیر فکر کردن به آینده و اهدافم میکنم تا کمی این افکار منفی دور بشم، میرم جنگلهای اطراف قدم زدن تا کمی اوغاتم سپری شود خونه هایی رو میبینم که با چوب و برگای درست با چه خلاقیتی درست شدند و کوره های کوچکی که مردم برای نان پختن ساختن واقعا شگفت زده ام میکنن ولی کمی جلوتر که میرم با انبوعی تز زباله و بوی بد روبه رو میشم که زیبایی رو از این جنگل گرفتند، از اونجا دور میشم و

میرم خلوتگاه خودم با خودم خلوت میکنم و سعی میکنم کمی انرژیه مثبت از طبیعت دریافت کنم.

Video: wonen in kamp Moria

VluchtelingenWerk vroeg mij naar beelden uit het kamp en mijn leven hier. Ik filmde daarom op verschillende plekken, bijvoorbeeld in mijn tent, bij de sanitaire voorzieningen en buiten bij de lange rijen mensen die dagelijks staan te wachten op voedsel. Dit is wat VluchtelingenWerk ervan gemaakt heeft.

Ramadan

Donderdag 23 April 2020

Mijn broertje kijkt hoe andere kinderen spelen.

De dagen volgen elkaar op en we wachten nog altijd op goed nieuws of een fijne gebeurtenis. De hele dag in het kamp blijven, het wordt steeds zwaarder. Als ik eruit kon, zou ik weer schilder- en taallessen kunnen volgen. Hoe lang houden we het nog vol? Mijn broertje vraagt me steeds: ‘Wanneer gaan we naar huis, zodat ik weer naar school kan?’ Helaas kan ik hem geen antwoord geven.

Een derde groep, kwetsbare mensen uit het kamp, zou worden overgeplaatst naar kampen en hotels op het vasteland vanwege corona. Maar met een luidspreker werd omgeroepen dat dit plan voorlopig is geannuleerd. We weten niet zeker of er iemand in het kamp besmet is geraakt met corona, maar na die aankondiging zagen we een paar ambulances het kamp binnenrijden. Iedereen in het kamp had het erover. Wat er precies aan de hand was, weten we niet. Ik kan alleen maar hopen dat alle vluchtelingen zo snel mogelijk overgeplaatst zullen worden.

Vandaag is ook het begin van de Ramadan. Een maand waarin wij dertig dagen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds niks eten en drinken zodat we voelen en ervaren hoe arme mensen leven. Een soort medeleven. Maar wie heeft medeleven met ons, vluchtelingen?

Boodschappen doen

Vrijdag 17 april 2020

Het was ongeveer twee uur in de nacht toen we allemaal wakker werden van gegil bij de buren. Mijn kleine broertje schreeuwde: ‘Brand! brand!’ Wij dachten allemaal dat er weer een brand was. Paniekerig renden we naar buiten. Toen zagen we de buurman, hij riep: ‘Het was een dief!’ 

De buurman vertelde dat hij van de wc terugkwam toen hij een vreemde hun tent binnen zag gaan. Toen de man hem zag aankomen, rende hij weg met een mes in zijn hand. 

We gingen meteen met zijn allen naar de politie, maar de agent zei ons dat we morgenochtend terug moesten komen. We praatten nog even met de buren en gingen toen terug naar onze tenten.

Rond vijf uur ’s ochtends ging mijn vader er weer uit om een nummertje trekken voor de supermarkt. Er is maar één supermarkt in het hele kamp waar 20.000 mensen hun boodschappen doen. Hij kwam terug om te lunchen. Hij had nummertje 60. 

Rond drie uur ging hij weer terug naar de rij van de supermarkt om te kijken of hij aan de beurt was. Het is nu inmiddels half zes en mijn vader is nog niet terug van de supermarkt. 

Het regent en het is ook een beetje fris. We maken ons grote zorgen om mijn vader dat hij zo lang op drukke plekken moet zijn. Juist in deze tijd, nu iedereen zoveel mogelijk binnen probeert te blijven om geen corona op te lopen.

Ikzelf voel me vandaag een beetje ziekjes en ben bang dat ik corona heb. Morgen heel vroeg in de rij voor de dokter. Dat wordt lang wachten, met veel zorgen en onzekerheid.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

ساعت تقریبا دو شب بود همه خواب بودیم که بازم با صداهای دادو بیداد همسایه بیدار شدیم برادر کوچیکم با ترس از خواب پرید و داد زد آتیش آتیش ما همه فکر کردیم بازم آتش سوزیه ولی رفتیم بیرون دیدیم مرد همسایه داد میزد دزد دزد اون میگفت وقتی از توالت برگشتم دیدم یه غریبه داشت داخل خیمه ی مان میشد که تا اون رو دید چاقو بدست فرار کرد رفتیم دنبال پلیس ولی اون گفت فردا صبح بیاین اداره پلیس پیگیری کنید بعد از چند ساعت گفتگو با همسایه ها همگی برگشتیم داخل خیمه ها ساعت ۵ صبح بود که بابام رفت فروشگاه کمپ تا برای خرید نوبت بگیره و نوبتش شماره ی شصت بود (چون ما اجازه خروج از کمپ رو نداریم و کمپ فقط یک فروشگاه داره که جمعیت بیست هزار نفریه کمپ از یک فروشگاه خرید میکنن و بشدت شلوغه).

بابام بعد از برگشتن از صف غذا و خوردن ناهار ساعت ۱۵بعد از ظهر بود که رفت فروشگاه(چون هنوز نوبتش نرسیده بود) الان ساعت ۶و نیم بعداز ظهره بارون شدیدی میباره و هوا کمی سرد شده ولی هنوز بابام از فروشگاه برنگشته و ما خیلی نگرانشیم که مجبوره ساعتها توی مکانهای شلوغ منتظر بمونه تو این وضعیت خطرناکی که همه تو خونه هاشونن که به ویروس کرونا مبتلا نشن از یک طرف من هم مریض شدم و نگرانم که به ویروس کرونا مبتلا نشده باشم باید فردا صبح زود برم و تو صف طولانیه دکتر منتظر باشم