Categorieën
Uncategorized

Mijn arme Afghanistan

Het gaat heel slecht met mijn land. Mijn landgenoten lijden heel veel pijn. De terroristen hebben het land veroverd. Onschuldige mensen die ook maar een beetje weerstand bieden tegen de Taliban worden bruut vermoord. Mijn land is gewond.

Ik heb nooit in Afghanistan gewoond en ben er zelfs nog nooit geweest. Ik weet niet hoe de  aarde daar ruikt, maar ik kan de pijn van de mensen daar wel voelen. Het voelt alsof mijn huis verwoest is. Ik voel de pijn, de angst en de wanhoop van al die mensen die niet meer veilig zijn, die in paniek heen en weer rennen om te kunnen overleven.

Mijn hart huilt als ik op internet of op tv zie hoe makkelijk de Taliban onschuldige mensen op brute wijze doden en als ik zie hoeveel baby’s en kleine kinderen als wees zullen opgroeien.

Heel veel mensen hebben hun huis en bezittingen achtergelaten en zijn naar het vliegveld of over land naar andere landen gevlucht. Terwijl anderen juist zijn ondergedoken of thuis opgesloten zitten uit angst dat de Taliban hun vrouwen en dochters zullen verkrachten.

Het lijkt wel alsof wij Afghanen geen aandeel hebben in de wereldvrede. Alsof ons aandeel in de wereld alleen bestaat uit oorlog, dood en ellende. Het wordt bijna gewoon dat onschuldige mensen sterven. En dat is de grootste tragedie, dat een mensenleven niet meer lijkt te tellen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

این روزها حال کشورم خوب نیس مردمم دارند درد میکشند تروریستها همه جا را تصرف کرده و مردم بیگناه کسایی که مانع آنها شوند به بدترین شکل کشته میشوند کشورم زخمیست از آن خون میچکد قلب مردمم تکه تکه شده  از این همه ظلم از دولتی که کشورم را دو دسته تقدیم تروریستها کرده و فرار کرده خون گریه میکنند مردمم چه گناهی کرده اند که باید قربانیه سیاستهای دولت کثیفمان شود، من تابحال افغ

Categorieën
Uncategorized

Weg uit Griekenland

27 juli, 2021

Mijn leven is totaal veranderd. Toen we de Griekse verblijfsvergunning hadden gekregen kwamen we onder enorme druk te staan. Elke week kregen we van de overheid een waarschuwing dat we ons huis uit moesten. Het maakte hen niet uit dat we geen ander onderkomen hadden.

We besloten uiteindelijk zelfs om naar het vluchtelingenkamp terug te gaan, hoewel het leven daar niet bepaald fijn is. Vooral voor mijn moeder en mijn broertje, die ziek zijn. We hadden gewoon geen andere keus.

Maar het vluchtelingenkamp weigerde ons omdat we een verblijfsvergunning hadden. Door de verblijfsvergunning hebben we geen recht meer op voorzieningen.

Daarnaast waren ook onze identiteitsbewijzen niet in orde. Daarvoor moesten we naar Athene, maar met de documenten die wij hadden, en die trouwens bijna verliepen, mochten we het eiland niet af. Alle overheidsinstellingen waren dicht en we konden alleen via de internet een afspraak maken, maar daar stond een lange wachtlijst voor.

We wisten niet wat we moesten doen. Alle deuren leken zich voor ons te sluiten.

Het was mij in de tussentijd ook niet gelukt om werk te vinden, dus we besloten om een paar dagen te protesteren bij het gebouw van de instantie die ons ondersteunde.

De directeur beloofde ons uiteindelijk dat hij ervoor zou zorgen dat we onze documenten zouden krijgen, op voorwaarde dat we uit ons huis zouden vertrekken.

Het duurde tien dagen tot we onze documenten kregen. Ze gaven ons twee dagen om het huis en het eiland te verlaten.

We stapten op de boot en vertrokken naar Athene. Vanuit de boot kon je het eiland goed zien.

Alle goede en slechte herinneringen had ik nog helder op mijn netvlies, alles kwam weer boven. Eindelijk, na twee jaar, was er een einde gekomen aan ons verblijf op Lesbos.

We kwamen aan in Athene. Een drukke stad met veel luchtvervuiling. Ik zag er heel veel mensen van verschillende nationaliteiten. Ik voelde me eenzaam en kreeg heimwee. Het was alsof ik verdwaald was en mijn huis niet terug kon vinden, maar in werkelijkheid hadden we helemaal geen huis.

Ik had veel gehoord over Athene. Dat het een mooie stad was vol culturele bezienswaardigheden en leuke plekjes om uit te gaan. Maar de enige plek die wij hebben gezien was Victoria Park.

Na een beetje uitrusten en wat eten namen we een taxi richting Victoria Park. Het was wel een park, maar eigenlijk was het een plek voor daklozen, zoals wij.

Toen we daar aankwamen zagen we heel veel andere mensen. We begrepen dat we niet de enigen waren die geen onderdak hadden. Heel veel andere mensen hadden hetzelfde probleem.

We brachten de dag door met praten met mensen in het park en ’s avonds moesten we midden in het park op de grond slapen. Het was één van de moeilijkste nachten uit mijn leven. Mijn vader bleef uit voorzorg de hele nacht wakker. We hadden nare verhalen gehoord over ontvoering van kinderen en verkrachting van meisjes.

Na die zware nacht gingen we op zoek naar een huis. De huurprijzen waren heel erg hoog en er werd ook veel borg gevraagd.

Als we de borg zouden betalen dan zouden we geen geld meer hebben voor de huur. Zelfs de goedkoopste huizen waren te duur voor ons. Na het betalen van de huur zouden we heel weinig overhouden om van rond te komen.

Teleurgesteld, wanhopig keerden we terug naar het park. We hoorden dat er politie in het park was geweest en alle daklozen het park had uitgezet.

Weer waren we dakloos geworden.

Mijn hart huilde van zoveel ellende, maar dat mocht ik niet laten merken aan mijn familie. Het zou ze nog meer ontmoedigen.

Mijn broertje was ziek geworden en gaf de hele tijd over. Hij huilde steeds en zei dat we naar ons huis terug moesten gaan. Maar waar was ons huis, we hadden helemaal geen huis. We waren huis- en thuisloos.

Mijn vader schaamde zich dat hij niet voor zijn gezin kon zorgen. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik mijn vader zag huilen. Mijn moeder was met mijn broertje bezig om hem te troosten. Het was een nachtmerrie, maar ik was klaarwakker.

Ik ben de Griekse autoriteiten gaan haten omdat ze hun verantwoordelijkheid niet nemen en vluchtelingen aan hun lot overlaten. We konden het niet meer verdragen om nog langer in Griekenland te blijven.

Een paar uur later zag een kennis ons bij het park. We kenden hem uit het kamp in Moria. Hij nodigde ons uit bij hem thuis. We gingen met hem mee en bleven bij hem overnachten.

De volgende ochtend hebben we het eerste het beste ticket naar Duitsland geboekt, en Griekenland voor altijd vaarwel gezegd.

En nu verblijven we sinds twee weken in een vluchtelingenkamp in Duitsland. Onze toekomst is nog steeds onzeker, alleen hoop ik dat we nooit meer naar Griekenland terug hoeven te gaan.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

از وقتی پناهندگیه یونان را گرفتیم خیلی تحت فشار قرار گرفتیم ما هر هفته اخطار دریافت میکردیم که باید خانه را ترک کنیم برای آنها اهمیتی نداشت تا جایی برای ماندن داریم یا آواره میشویم، حتی تصمیم گرفتیم برویم کمپ زندگی کنیم گرچه شرایط زندگی آنجا افتضاح بود مخصوصا برای برادرم و مادرم که مریض بودند ولی هیچ چاره ی دیگری نداشتیم ولی متاسفانه کمپ هم مارا نپذیرفت چون پناهندگیه یونان را گرفته بودیم حق ماندن در مکانهایی که تحت حمایت دولت هست را نداشتیم

مدارکمان هم تکمیل نبود گفتند برای گرفتن مدارک (آیدی کارت) باید آتن اقدام کنیم ولی با مدرکی که در حال حاضر داشتیم و تاریخ انقضایش گذشته بود حق خروج از جزیره را نداشتیم و تمامیه ادارات بسته بود فقط باید آنلاین وقت میگرفتیم که خیلی دیر وقت میداد نمیدانستیم چه کار کنیم همه درها بروی ما بسته بود در این مدت کار هم نتوانستم پیدا کنم، پس ما تصمیم به اعتراض گرفتیم چند روزی کنار سازمانیکه تحت حمایت ان بودیم اعتراض کردیم تا رییس آن اداره به ما قول داد تا برای مدارک خودش اقدام کند و محض گرفتم آن باید خانه را ترک کنیم،

Categorieën
Uncategorized

Proberen te helpen

Elke dag dat ik vrijwilliger ben in het vluchtelingenkamp komen er veel mensen naar ons toe voor hulp. Ze vertellen over hun problemen en wij sturen ze door naar een arts, advocaat of naar een geschikte organisatie die hen kan ondersteunen. Zo proberen we hen een beetje te helpen.

Sommigen zijn er heel slecht aan toe. Sommigen moeten nodig geopereerd worden, maar durven het niet aan omdat het hier zo onhygiënisch is, zonder goede WC’s en douches. Ze verdragen liever de pijn.

De meeste mensen in het vluchtelingenkamp zijn depressief en er zijn er die proberen zelfmoord te plegen. Het is erg moeilijk om hun problemen aan te horen, vooral wanneer we niks voor ze kunnen betekenen.

Waarom krijgen de kinderen geen onderwijs? Waarom wil een jongere, die met zoveel ellende en moeite naar Europa is gekomen, zelfmoord plegen? Waarom willen ouders die omwille van hun kinderen naar Europa zijn gevlucht nu liever teruggestuurd worden naar hun onveilige land – een land waarin de scholen en ziekenhuizen regelmatig het doelwit zijn van zelfmoordaanslagen?

Mijn land van herkomst is doordrenkt van bloed. Iets meer dan een maand na de vorige bomaanslag hoorde ik alweer van een nieuwe zelfmoordaanslag bij een meisjesschool. Wat hadden die weerloze meisjes misdaan dat ze dit moest overkomen?

De angst voor zulke dingen brengt Afghaanse ouders er uiteindelijk toe om te vluchten. Maar nu zitten ze achter prikkeldraad. Wij zijn toch ook mensen? We willen gewoon rust en vrede.

Ik kan de woorden niet vinden om uit te leggen wat ik nu voel. Ik wou dat ik God kon laten zien wat oorlog met ons en ons land heeft gedaan. Wat de ziekte en armoede met ons heeft gedaan. Hoe vluchtelingen op dit kleine stukje aarde leven. Ik wou dat ik de grenzen kon laten verdwijnen en het prikkeldraad kapot kon trekken…

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

هر روزه ما با افراد زیادی رو به رو میشویم آنها به ما مراجعه میکنند و از مشکلاتشان میگویند ما سعی میکنیم با معرفی پزشک، وکیل یا سازمانیکه میتواند کمکی به حل مشکل آنها کنند، کمکی به آنها کرده باشیم.

وضعیت برخی از آنها در کمپ بسیار وخیم است بعضی از افراد به عمل جراحی احتیاج دارند ولی آنها بدلیل وضعیت بد بهداشت و در دسترس نبودن توالت و حمام مناسب و زندگیه سخت در خیمه میترسند تا جراحی کنند پس درد را تحمل میکنند، اکثر مردم از بیماریه اعصاب و روان رنج میبرند و دست به خودکشی میزنند، گوش کردن به مشکلات مردم خیلی سخت است سخت تر از آن وقتی است که کمکی از دست ما بر نیاید.

Categorieën
Uncategorized

Hulp na de vergunning

Ik heb een asielvergunning gekregen dus ik zou blij moeten zijn, maar maak ik me toch zorgen en ben de hele dag aan het piekeren. Want nu we een asielvergunning hebben, krijgen we geen hulp meer van de UNHCR.

Wij moeten binnenkort ook uit het huis waar wij nu wonen. Ik heb geen werk of ander inkomen om een ander huis te kunnen huren en mijn ouders ook niet. We zijn bijna door ons spaargeld heen en we weten niet wat we moeten doen.

Er is wel een organisatie, Helios, die vluchtelingen die een vergunning hebben gekregen helpt. Zij betalen de eerste zes maanden huur. 

We wachten al een maand om ons in te schrijven, maar ze zijn gesloten en we hebben geen idee wanneer ze opengaan. Er gaan geruchten dat Helios geen budget meer heeft en daar maken we ons veel zorgen om. En niet alleen wij maken ons zorgen, maar alle mensen die hier wonen.

Sinds kort werk ik als vrijwilliger in het kamp. We helpen mensen bij hun dagelijkse problemen. Bijvoorbeeld als er iets mis is met de tenten, of als er hulp nodig is bij een overplaatsing. Er is vooral veel aandacht en ondersteuning voor kwetsbare mensen. Ik spreek veel mensen die in het kamp een positieve beslissing hebben gekregen, maar na het ontvangst van hun identiteitsbewijs en vergunning uit het kamp moeten vertrekken.

Een ID aanvragen kost 86 euro. Veel vluchtelingen hebben niet eens die 86 euro, laat staan dat ze huur kunnen betalen of geld over hebben voor andere dingen.

Op deze manier lopen veel vluchtelingen het risico om dakloos te raken.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

من قبولی ام را گرفته ام باید خوشحال باشم ولی روزهایم پر شده از نگرانی

نگران آواره شدن، بعد از گرفتن قبولی دیگر کمک مالیه سازمان ملل به ما تعلق نمیگیرد و همچنین خانه ای که در آن زندگی میکنیم را باید زودتر ترک کنیم، شغل و درآمدی هم ندارم تا یتوانم خانه ای اجاره کنیم پس اندازمان درحال تمام شدن است و نمیدانم باید چکار کنم، قبلا سازمانی به نام هلیوس بود کسانی را که قبولی گرفتند تا شش ماه حمایت میکرد اجاره خانه را پرداخت میکرد، اما یکماه است منتظریم تا آن سازمان باز شود و ثبت کنیم ولی هیچ خبری نشده شایعاتی که دیگر آن سازمان هم بودجه ای ندارد تا افراد بیشتری را حمایت کند میشنوم و این بشدت مرا نگران کرده این نگرانی نه تنها برای من برای تمام کسانیکه اینجا زندگی میکنند است به تازگی در یک سازمانی در کمپ به نام Euro relife بصورت داوطلبانه کار میکنم کار این سازمان حل مشکلات مردم داخل کمپ است برطرف کردن مشکلات خیمه ها جابجایی و رسیدگیه بیشتر به افراد آسیب پذیر و دیگر کمکها…

Categorieën
Uncategorized

Een nieuw leven

Het is bijna niet te geloven, maar echt waar: we hebben een verblijfsvergunning gekregen!

Wachten en onzekerheid waren de moeilijkste dingen waar we de afgelopen anderhalf jaar mee te maken hadden. De laatste vier maanden waren zelfs net zo moeilijk als toen we nog in Moria waren. Misschien zelfs moeilijker, want toen hebben ze ons laten weten dat we een negatieve beslissing zouden krijgen. Of dat nou een vergissing was of een leugen wil ik in het midden laten. Het was in ieder geval een harde klap voor ons en zette ons leven op zijn kop.

We gingen naar de verschillende instanties om meer duidelijkheid te krijgen over onze asielaanvraag, maar we werden steeds van het kastje naar de muur gestuurd. Ze zeiden steeds tegen ons dat we moesten afwachten, maar afwachten in onzekerheid is niet fijn – sterker nog: het is moordend.

Gelukkig is het goed gekomen en hebben we toch hier in Griekenland een verblijfsvergunning gekregen! Ik zal nooit het moment vergeten dat ik te horen kreeg dat de beslissing positief was en dat we in Griekenland mochten blijven.

Ik huilde en lachte tegelijk, ik ging helemaal uit mijn dak. Alsof er een loodzware last van mijn schouders viel.

Na al die ellende en narigheid weten we nu: we mogen hier blijven. We kunnen eindelijk een hele diepe zucht van opluchting slaken. We kunnen een nieuw leven beginnen.

Ik ga het blanco boekje van mijn toekomst vullen in mijn allerbeste handschrift, met mooie wensen, dromen en plannen. De titel is “Nieuw begin”.

Vrijheid!

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

انتظار و بلاتکلیفی سخت ترین لحظاتی بود که سپری میکردم یکسالو خورده ای گذشت ولی چهار ماه آن به سختیه زمانی که موریا زندگی میکردیم گذشت حتی بیشتر چون آن خبر دروغ یا سوءتفاهمی که در جواب اینترویوی ما داده بودند و آن هم این بود که کیس ما رد خورده بشدت مارا تحت فشار قرار داد و به هر سازمانی که سرمیزدم تا جواب قطعی ای دریافت کنم فقط میگفتند منتظر باشید این انتظار هم تمام شد و بالاخره حق پناهندگیه اینجا را دریافت آن لحظه که این خبر را شنیدم بقدری خوشحال بودم که در پوست خودم نمیگنجیدم انگار یک بار خیلی بزرگی از روی شانه هایم برداشته شده بالاخره پناهندگیه یونان بعد از گذراندن اینهمه سختی به ما داده شد و حالا میتوانم نفس عمیقی بکشم و زندگی را از نو شروع کنم صفحات جدید دفتر زندگی را باز میکنم و با دستخطی زیبا مینویسم 

“شروعی دوباره”

Categorieën
Geen categorie

Altijd nee

Het leven is echt heel moeilijk voor een vluchteling. Je hebt allemaal problemen omdat je niet dezelfde rechten hebt als andere burgers. Ik had nieuwe plannen gemaakt voor mijn toekomst. Ik was van plan om micropigmentatie (permanente make-up) te gaan leren om mijn eigen salon te beginnen. Om de opleiding en de benodigde spullen te kunnen betalen besloot ik om een tijdelijke baan te nemen. Na heel veel zoeken vond ik een geschikte vacature. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek en vervolgens aangenomen. Ik was er heel blij mee, kon mijn geluk niet op. Maar toen ik mijn documenten moest inleveren kreeg ik te horen dat ze mij niet konden aannemen omdat ik geen verblijfsvergunning had. Ik moest verzekerd zijn en ik moest ook een bankrekening hebben. Uiteindelijk hebben ze iemand anders aangenomen. Toch heb ik het niet opgegeven, ik bleef zoeken. Maar toen ik iets had gevonden werd ik weer geconfronteerd met hetzelfde probleem. Deze keer hadden ze ook nog een referentie nodig.

Ik dacht misschien kan ik eerst beter deze documenten in orde maken. Ik ging naar de verschillende instanties die over de vluchtelingenzaken gingen. Ze zeiden tegen mij dat dat zo’n referentie waarmee ik mocht werken helemaal niet bestond niet en dat ik mijn tijd niet moest verspillen. Mijn plannen vielen in het water. Misschien zal ik ooit mijn plannen kunnen realiseren.

Dit zijn allemaal demotiverende dingen in mijn leven, ze vreten energie. Mijn verlangen naar  een verblijfsvergunning wordt steeds groter en maar dat lijkt steeds onbereikbaarder. Ik ben ook een mens en heb recht om te leven. Als ik dit zeg, zeggen sommige mensen tegen mij: ‘kon je niet beter in je eigen land blijven?’ of ‘er zijn nog steeds veel veilige plekken in Afghanistan, kun je niet daar gaan wonen?’ Misschien zijn er wel veilige plekken in Afghanistan, maar je moet er zo onopvallend mogelijk leven en je mag niks doen. Ik bedoel: dingen zoals studeren aan de universiteit of carrière maken zijn verboden voor Hazara mensen, vooral voor Hazara vrouwen. Heel veel succesvolle mensen zijn uit Afghanistan gevlucht, want als ze in handen van de Taliban waren gevallen, waren ze nu dood geweest. Ja zo is het leven in Afghanistan. Je kunt er niet leven, alleen overleven. Dit was niet wat wij wilden en daarom zijn we Afghanistan ontvlucht, om een leven op te bouwen zonder beperkingen en met veel kansen. Zonder te vrezen voor ons leven. Het is ons recht om zelf te kiezen hoe we willen leven.

Toen ik in Iran woonde had ik ook geen verblijfsvergunning. Ik had geen identiteit. Ik mocht niet naar school en mocht niet werken. Als ik dan toch een baantje zou vinden, zou de werkgever mijn loon gemakkelijk kunnen achterhouden of inpikken. Ik kon er niet eens aangifte van doen omdat ik illegaal was.

En nu in Europa loop ik tegen hetzelfde probleem aan. In afwachting van een verblijfsvergunning, van dezelfde rechten als de andere burgers.

Dat is toch niet te veel gevraagd? Ik ben gewoon ontzettend moe van het leven als asielzoeker. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik vastzit achter prikkeldraad en hekken. Alle asielzoekers worden letterlijk en figuurlijk beperkt door hekken en prikkeldraad. Ik voel een enorme drang om mezelf van die barrières te bevrijden. Aan het woord vluchteling heb ik een ontzettende hekel gekregen. Ik heb zo vaak nee gehoord dat er bijna niks meer van mijn zelfvertrouwen over is. Nee, we kunnen je niet aannemen omdat je geen verblijfsvergunning hebt. Nee, je kunt geen bankrekening openen omdat je geen verblijfsvergunning hebt. Nee, je hebt geen enkel recht omdat je geen verblijfsvergunning hebt.

Ik ben wel een vluchteling maar vooral ook een mens. Een mens die alleen een identiteitskaart en dezelfde burgerrechten wil. Ik hoef geen mooi huis en ook geen mooie auto. Het enige wat ik wil is dat ze ooit het label vluchteling van mij afhalen en dat ik zonder beperkingen aan mijn toekomst mag beginnen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

زندگی به عنوان یک مهاجر واقعا سخت است از اینکه حقوق برابری نمیتوان با یک شهروند داشت مشکلات زیادی برای آدم بوجود می آورد. برنامه ریزیه جدیدی برای زندگی ام کرده بودم اینکه تتو یاد بگیرم و بتوانم برای خودم سالن بزنم و مستقل کار کنم پس، تصمیم گرفتم کار موقتی پیدا کنم تا با درآمد آن بتوانم هزینه ی آموزش و لوازم مورد نیاز تتو را تهیه کنم، با پرسو جو کاری را پیدا کردم مصاحبه کردم و قبول شدم خیلی خوشحال شده بودم از این بابت، اما وقتی مدارکم را ارائه دادم آنها مرا قبول نکردند چون قبولیه آن کشور را نداشتم با این مدارکی که من دارم بیمه و حساب بانکی در صورتی میتوانم داشته باشم که قرارداد کاری داشته باشم و برای بستن قرار داد کاری بیمه و حساب بانکی لازم بود این کمی پیچیده شد و آنها کس دیگری را استخدام کردند ولی من باز هم بدنبال کار گشتم ولی باز هم با همین مشکل رو به رو شدم کار جدیدی که پیدا کرده بودم علاوه بر بیمه و حساب بانکی تاییدیه ای میخواستند که با این مدارک مجاز به کار کردن هستم پس بدنبال این مجوز به ادارات پناهندگی رفتم بعد از کلی جستجو گفتند چیزی به عنوان تاییدیه ی اینکه شما بتوانید کار کنید وجود ندارد و بیخود وقتم را تلف نکنم پس برنامه ریزی ای که کرده بود مجبور شدم کنسل کنم یا سالها بعد

Categorieën
Geen categorie

Koud

Met de komst van de winter is het leven hier moeilijker geworden. De temperaturen zijn gedaald tot onder nul, maar de centrale verwarming gaat hier in huis maar drie uur per dag aan. En we krijgen maar beperkt elektriciteit dus we kunnen geen elektrische kachels branden.

’s Nachts trekken we zoveel mogelijk warme kleren aan en overdag kruipen we zoveel mogelijk onder een deken, maar toch zijn we nog steeds koud. Koud tot op het bot, alsof we de kou nooit meer uit ons lichaam krijgen. Mijn broer is regelmatig verkouden en daardoor krijgt hij ook meer last van zijn astma.

Het regent hier ook vaak. Daar hebben we zelf gelukkig weinig last van, maar als ik uit het raam naar de regen kijk denk ik aan al die mensen die in het kamp wonen, in tenten zonder elektriciteit en verwarming. Als wij het hier binnen al zo koud hebben, hoe overleven zij het dan in de tenten?

Het komt vaak voor dat er geen elektriciteit is in het nieuwe kamp. Vorige winter woonden we zelf ook in het oude kamp Moria. We hadden toen een keer een hele week geen elektriciteit, het was vreselijk. Maar in het nieuwe kamp is het precies hetzelfde.

Alsof vluchtelingen niet al voldoende problemen hebben komen regen, kou en tekort aan voorzieningen er nog eens bovenop.

Dit is de kamer waar ik woon met mijn ouders en mijn broertje. Er wonen hier in huis nog twee families die ook ieder een kamer hebben. Een Afrikaanse familie van drie en een Arabische van zeven mensen.
Met deze families delen we deze keuken en de badkamer, waar ook de WC is. De keuken zit altijd vol mensen die aan het koken of afwassen zijn. Eten doen we op onze kamer. Gelukkig hebben we goede buren, we maken overal om de beurt gebruik van.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

با شروع زمستان شرایط زندگی اینجا سخت تر شده مخصوصا هوا که بشدت سرد شده بود و به زیر صفر رسیده، ما بدلیل داشتن محدودیت در مصرف برق نمیتوانیم وسایل گرمایشی ای روشن کنیم شوفاژ خانه تنها سه ساعت در شب روشن میشود ولی این کافی نیس هوا بشدت سرد است هرچه لباس گرم داریم میپوشیم و روزها هم زیر پتو مینشینیم ولی باز هم سرما در بدن آدم نفوذ میکند، برادرم سرما خورده و این باعث شده بیماریه آسمش بدتر شود، باران هم زیاد میبارد ما که در خانه زندگی میکنیم تحمل این سرما برایمان دشوار است، به آنهایی فکر میکنم که در کمپ هستند در خیمه بدون برق و وسایل گرمایشی، با سرد شدن هوا برق کمپ را قطع میکنند مانند زمستان قبل که در کمپ زندگی میکردیم، با سردتر شدن هوا ما حتی تا یک هفته هم برق نداشتیم و تحمل آن شرایط خیلی سخت بود و حالا هم در کمپ جدید همینطور است بارش شدید باران سرد شدن هوا زندگی را دشوار و دشوارتر ساخته

Categorieën
Geen categorie

Een muur om tegenaan te leunen

We zitten nu al drie maanden in een lockdown.

De mensen die in Moria zitten kunnen maar één keer per week het kamp uit, en dan nog alleen als het echt noodzakelijk is.

Ik heb daar veel vrienden, waaronder Ali. Hij mocht na lange tijd eventjes het kamp uit, dus ik hem eindelijk weer kort kunnen zien.

Hij vond het vreselijk in het kamp en leed er enorm onder. Hij vertelde over de kou en het gebrek aan elektriciteit. Het tekort aan warm water – wat tegenwoordig toch gewoon een basisbehoefte is van ieder mens…

Ik zag de wanhoop in zijn ogen, hij was niet meer de gemotiveerde en gepassioneerde Ali die ik kende. Hij had zelfs moeite om te glimlachen. Hij zei: ‘Ik voel me een misdadiger die tot een paar jaar gevangenisstraf is veroordeeld… maar wat heb ik dan misdaan? Behalve dat ik een vluchteling ben. Het is toch geen misdaad om een vluchteling te zijn? Ik ben mijn land ontvlucht om in rust en vrede en zonder angst voor een oorlog te kunnen leven. Maar nu ben ik alleen in leven, in plaats van te leven. Er is hier niets wat erop wijst dat er geleefd wordt, niet eens de meest simpele en normale basisvoorzieningen.’

Ali vertelde dat het hebben van een huis zijn grootste wens was geworden. Hij zei: ‘De gedachte dat ik op elk moment van de dag de deur van mijn huis open kan doen en kan gaan en staan waar ik wil, zonder angst voor de politie, dat ik niet meer smoesjes hoeft te verzinnen om eventjes het kamp uit te mogen gaan. Ik mis het gevoel om tegen een muur aan te kunnen leunen. Ik mis de verlichting, een warme douche en een schone wc.’

Hij lachte en zei: ‘Andere mensen zullen wel denken: wat zijn dat voor belachelijke wensen.’ Maar nee, dit waren geen belachelijke wensen. Ik begreep hem en voelde met hem mee vanuit het diepst van mijn ziel.

Ik moest hard huilen, om ons, en om al die wensen die lachwekkend klonken, maar tegelijkertijd begonnen we ook samen hardop te lachen.

We zeiden tegen elkaar dat we niemand moesten vertellen over onze wensen want zij zouden het nooit kunnen begrijpen.

Het hebben van een huis dat de rest van je leven van jou is, wat niemand van jou kan afpakken, dat is één van onze grootste dromen. En één van de meest angstaanjagende dingen is de onzekerheid. Dat een overheid kan beslissen over jouw leven, over waar jij morgen zult zijn – in welk land, en in welke toestand.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

تقریبا دوماه از قرنطینه شدن اینجا میگذرد و همچنین کمپ موریا تحت حفاظت شدیدی است و ساکنان آن فقط یکبار در هفته اجازه خروج از آنجارا دارد آن هم فقط برای موارد ضروری، من دوستان زیادی دارم که در آنجا زندگی میکند از جمله علی که بعد از مدتها موفق شده بود که از کمپ ساعتی را بیرون بیاید آن روز ملاقات کوتاهی با علی داشتم، او از شرایط کمپ بسیار ناراضی بود و تحت فشار روانی شدیدی بود، او از وضعیت بد آنجا برایم تعریف میکرد شدت سرمای هوا و محدودیت دسترسی به برق و آب گرم، که از معمولی ترین و ضروری ترین نیاز هرآدمیست، او از روزهای بارانی برایم گفت که چهار روز باران شدید میبارید و خیمه ها و وسایلشان همه خیس شده بودند و اکثرنقاط کمپ در آن روزهای بارانی حتی یک ساعت هم برق نداشتند، وقتی اینهارا برایم تعریف میکرد به چشمهایش نگاه میکردم، چشمهایش پر از نا امیدی بود دیگر آن علیه با انگیزه و پر شور نبود به سختی میخندید و میشد به راحتی افسردگی را در چهره اش دید او میگفت

Categorieën
Geen categorie

Afgewezen

Ik ben heel onrustig de laatste tijd. Ik was altijd positief en in afwachting van mooie dingen die zouden gebeuren, maar nu ben ik bang. Bang om teruggestuurd te worden naar Afghanistan. Een angst die er altijd al was maar waar ik niet aan toe wilde geven.

Als kind was ik aan de ene kant bang voor de oorlog en de onveilige situatie daar, en aan de andere kant voor de zware reis die we naar Europa moesten afleggen.

Eenmaal in Europa aangekomen was ik was blij dat we de reis hadden overleefd en dat we als familie veilig bij elkaar waren. We hebben samen en vooral dankzij mijn ouders heel veel problemen en uitdagingen doorstaan, in de hoop op een veilig leven en een voorspoedige mooie toekomst in Europa.

Maar toen ik hoorde dat onze asielaanvraag was afgewezen stortte mijn wereld in. De angst sloeg toe en greep me bij de keel.

Ik denk de laatste tijd veel aan mijn land. Het nieuws uit Afghanistan dat ik deze dagen te horen krijg doet me heel veel pijn. Jonge mensen die op scholen en universiteiten omkomen door zelfmoordaanslagen. Ouders die het lievelingsgerecht van hun kinderen klaarmaken en wachten op hun thuiskomst, maar geconfronteerd worden met hun bebloede kleren of het nieuws van hun dood.

Mijn familie noch ik haten ons land. Mijn ouders hadden geen ander keus dan om weg te gaan uit hun land, om mijn broertje en mij te beschermen tegen alle gevaren daar. Zodat ze op een dag niet geconfronteerd zouden worden met het nieuws van onze dood.

Al die mensen die uit Afghanistan naar Europa zijn gevlucht hebben dat gedaan puur om hun kinderen of zichzelf in veiligheid te brengen. In de hoop op een leven zonder oorlog en aanslagen.

Velen hebben hun minderjarige kinderen alleen naar Europa moeten sturen, met alle gevaren van dien. Ze moesten kiezen tussen twee kwaden.

Heel veel van die mensen hebben het niet gehaald. Sommigen kwamen om in de zee en anderen in de bergen tijdens hun vlucht. Het is bijna niet voor te stellen hoe pijnlijk dat allemaal is.

Het raakt me diep om de zien dat de vluchtelingen die het uiteindelijk wel gehaald hebben in een kamp zitten dat is afgezet met prikkeldraad.

Het doet me ongelofelijk pijn om in mijn vaders ogen de angst te zien om te worden teruggestuurd naar het onveilige Afghanistan. En het doet me pijn om te zien dat mijn land een bloedbad is.

Soms denk ik bij mijzelf: komt er ooit een dag dat ik mijn broertje zorgeloos naar school kan vergezellen, of dat ik ooit een sprankje hoop en geluk zal zien in mijn ouders’ ogen?

Ik weet eerlijk gezegd niet hoelang ik nog zoveel pijn en ellende kan verdragen.

Beeld van de Moeder van Klein Azië in Mytilini, geschonken door vluchtelingen die in 1922 naar Lesbos kwamen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

روزهایم به آشفتگی میگذرد، همیشه مثبت فکر میکردم و منتظر اتفاقات خوب بودم، همیشه از دیپورت به افغانستان میترسیدم، هم به دلیل جنگ و نا امنی در آنجا هم به دلیل راه دشواریکه برای رسیدن به اروپا طی کرده بودیم، خوشحال بودم که جان سالم از این راه بدر برده بودم و خانواده ام سالم در کنارم هستند و با کمک آنها مشکلات و چالشهای زیادی را طی کردیم به امید داشتن زندگی ای امن و آینده ای روشن در اروپا، اما وقتی شنیدم درخواست پناهندگیمان رد شده است استرس و ترس تمام وجودم را فرا میگیرد، به کشورم افغانستان فکر میکنم، اخباری که این روزها در باره آنجا میشنوم قلبم را به درد می آورد، جوانانی که در مدرسه و دانشگاه انتحاری میشوند، آن طرف خانواده هایشان غذای مورد علاقه ی شان را درست کرده و منتظر فرزند تحصیل کرده اش است اما با لباس خونینشان مواجه میشوند…

Categorieën
Geen categorie

Het nieuwe kamp – erger dan Moria

Dinsdag 20 oktober 2020

Het is alweer een tijd geleden dat kamp Moria in brand vloog.

De eerste week sliepen de mensen langs de kant van de weg. De bewoners hadden de weg naar het dorp geblokkeerd. Als je het toch probeerde werd je met geweld verjaagd.

De vluchtelingen wilden niet meer naar een nieuw kamp, ze wilden weg uit Lesbos. Maar na een heel zware, pijnlijke week werd iedereen uiteindelijk overgebracht naar een ander kamp op het eiland. Dat werd afgedwongen door de regering en de politie. Als mensen niet zouden meewerken, zou hun asielaanvraag niet worden behandeld. Mensen kregen geen eten en water meer zodat ze geen andere keus hadden dan naar het andere kamp te gaan.

Dat blijkt nog veel erger te zijn dan het kamp in Moria. De grond in het nieuwe kamp is hard en vuil. Toiletten hebben geen water en er is geen hygiëne. Mannen wassen zich in de zee maar voor vrouwen is dit erg moeilijk.

Mensen in het nieuwe kamp hebben problemen op het gebied van eten, water, toiletten en douches. De kinderen gaan niet naar school en ze spelen de hele dag met vieze dingen die ze van de vuile grond oprapen. 

De mensen daar hebben een vreselijk leven. Je ziet het meteen als je het kamp binnenkomt. De tenten zijn heel laag,  je kan er niet eens in rechtop staan. De vloer in de tenten is niet vlak. Het is erg moeilijk om in zo’n tent te zitten of te slapen en de mensen die in de tenten vlakbij de zee wonen ​​hebben last van de harde wind. De meeste tenten daar zijn al stukgewaaid.

In die tenten is het ’s nachts heel koud en overdag heel warm. Vooral met de winter die er aankomt is de kou ondraaglijk. Ik weet wat de mensen daar doormaken omdat ikzelf ook een herfst en een winter in het kamp in Moria heb doorgebracht. We hadden geen elektriciteit voor een kacheltje of om een warme maaltijd te maken. We brachten de hele nacht tot in de ochtend door in de kou. 

Maar het ergste van alles was de regen. Als het regende kwam het water naar binnen waardoor al onze spullen nat werden. Al onze kleren en dekens werden nat door het naar binnenlopende water en we hadden niks om onszelf warm te houden. 

De pijn van die herinneringen kun je niet in woorden uitdrukken. Ik maak me zorgen over de asielzoekers die met de naderende kou en regen nog moeilijker dagen voor de boeg hebben. Ik krijg ontzettende pijn in mijn hart als ik eraan denk. 

Hoeveel kinderen en jongeren moeten nog hun toekomst achter prikkeldraad doorbrengen? Wat ze tot nu toe hebben gekregen van een groot, welvarend continent als Europa is een stuk vervuilde grond achter ijzeren hekken en dromen van vrijheid en onderwijs. Dit is niet eerlijk en niet rechtvaardig. Wij verdienen dit niet. Geen mens verdient het om op deze manier te moeten leven.

Fotobijschrift:

Op 8 oktober regende het hier. In een groeps-chat wisselden de bewoners van het nieuwe kamp foto’s uit. Die drukken het beter uit dan ik het kan vertellen.

Fragmenten (in Farsi) van onze whatsappgesprekken met Atifa:

مدتی است از آتش گرفتن کمپ موریا میگذرد بعد از یک هفته ی خیلی سخت و دردناک که مردم در خیابان آواره بودند بالاخره آنها انتقال داده شدند به یک کمپ دیگر و این انتقال به اجباز پلیس و دولت بود چون آنهایی که نمیرفتند داخل کمپ به پرونده پناهندگیه شان رسیدگی نمیشد و مردم را بدون آبو غذا گذاشتند تا آنها مجبور به رفتن به کمپی شوند که بدتر از کمپ موریا است، کمپی که زمین